In m'n vorige stukje ben ik begonnen over 'ontwikkelen' en kwam zo onder andere bij het doorknippen van de navelstreng als het hoofdje van de baby al wel, maar het lijfje nog niet geboren is.
Ik hoopte tot voor niet zo heel lang geleden dat 'in de vulva afkocheren' vrijwel nooit meer gebeurde.
Dat studenten verloskunde geadviseerd krijgen dit NIET te doen, met uitleg erbij waarom niet. Ik heb het ze nog niet gevraagd trouwens, ben wel benieuwd.
Maar wie schetste mijn verbazing.
Een paar maanden geleden, om precies te zijn op 10 oktober vorig jaar, stond er een artikel in het NRC handelsblad: "Bevallen moet vooral bevallen". Het artikel ging over het recht op vrije pijnbestrijding voor vrouwen. En over de voors en tegens van pijnbestrijding. Er stond een grote foto midden in het artikel. Een vrouw ligt min of meer plat op haar rug met haar benen in beensteunen. Ze omvat zelf met beide handen het lijfje van haar kind, dat vrijwel geboren is; de beentjes zitten nog in haar. Er hangt een kocher tegen het been van de vrouw, aan de navelstreng die vlak erlangs doorgeknipt is.
Mijn eerste gedachte vond ik achteraf zelf nogal grappig. Ik dacht: hè? is dit in scène gezet? Alsof ze de baby even een stukje teruggestopt hadden voor de foto, nadat het eerst een tijdje bij moeder gelegen had, aangezien de navelstreng al door was geknipt.
Ach nee, sukkel, natuurlijk niet. - de navelstreng moet al doorgeknipt zijn voor het kind geboren was.
De foto oogt verder trouwens totaal niet stressvol. Niks hoor, er is kennelijk 'gewoon' in vulva afgekocherd.
Het gebeurt dus nog, zelfs in 2010.
Wat is het idee?
Als de navelstreng strak om de hals van een kind zit, lukt het niet om hem te 'vieren' en over het achterhoofd heen te schuiven. Om te beginnen moet degene die 'in de vulva afkochert' dus het idee hebben dat dit nodig is om te doen.
Maar lukt dit niet, dan zullen de schouders van de baby ofwel geboren moeten worden terwijl de navelstreng 'mee' gaat, ofwel de schouders glijden tussen die lus van de navelstreng door naar buiten. Dat zal bij een hele strakke omstrengeling niet snel gebeuren.
Kennelijk is er dus sprake van een veronderstelling, dat het mogelijk is dat de geboorte wordt belemmerd door die navelstreng.
Moet ik vrezen dat er nog altijd een hele serie zorgverleners rondloopt, die deze veronderstelling voor waar heeft aangenomen?
Dat is ongetwijfeld met goede bedoelingen, nog gestoeld op de overtuiging dat de natuur dusdanig wreed is dat het maar goed is dat er tegenwoordig een hoog opgeleid iemand paraat is op het moment dat de baby geboren wordt, om dat laatste stuk in goede banen te leiden...
(ook weer een apart stukje waard trouwens, de bizarre nadruk op de uitdrijving als het om een geboorte van een kind gaat. Dat is het moment waarop de dingen pas echt goed mis kunnen gaan kennelijk. In elk geval: vrouwen worden en masse alleen gelaten (of tegenwoordig onder de goede zorg van een kraamverzorgster) tijdens de ontsluiting, maar krijgt ze persdrang en is de vroedvrouw nog niet aanwezig, berg je dan maar! Met gierende banden komt zij aangereden!)
Hm.
Ik schat dat zo'n beetje de helft van de kinderen de navelstreng om de hals heeft ten tijde van de geboorte.
Gloria Lemay, een Amerikaanse vroedvrouw, vindt dat een goed idee van baby's: als ie om de hals zit, kan hij niet gauw 'uitzakken'... Ik vind dat wel een mooie suggestie.
Laten we even terzijde leggen of het wel eens een probleem is dat de navelstreng om de hals zit, want dat is ook weer een onderwerp wat een apart stukje waard is (dat zeg ik vaker).
Laat ik me beperken tot de vraag of het Waar is dat een omstrengeling de geboorte van een kind kan belemmeren.
Ik zou zeggen: het lijkt me zeer, zeer onwaarschijnlijk.
Een vrouw hoort natuurlijk niet op haar rug te liggen als de baby naar buiten komt, tenzij ze dat echt heel, heel graag wil. En al helemaal niet op een dwarsbed in de beensteunen.
Vervolgens krijgt ze, als omstanders zich tenminste onthouden van aanmoediging, 'neem-een-hap-lucht' en 'kun je nog een keer?' en dergelijke, vanzelf onbedwingbare zin om te persen en als ze louter die zin volgt, dan komt de baby naar buiten.
Als een vrouw staat, zit, hurkt, of knielt, is het vrijwel onmogelijk om te voelen naar een omstrengeling.
Dat betekent wat mij betreft dan ook: daar moet je dus niet naar voelen!
Kan het kwaad als er in de vulva al is afgekocherd dan?
Zeer zeker kan dat kwaad.
Je hoeft maar twee minuten op PubMed te zoeken om er het een en ander over te vinden, bijvoorbeeld:
hier
en hier
Die laatste is een grote review, het eerste een abstract van een artikel uit de NTvG uit 2008.
De voordelen zijn dusdanig, dat er geen spoor twijfel over bestaat.
De nadelen laten zich daaruit herleiden, voor zover ze niet genoemd staan.
Juist als een kind in niet zo'n goede conditie ter wereld komt, is het intact laten van de navelstreng van groot belang.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de blauwe plekken die je een kind kunt bezorgen met die kochers in de buurt van het gezichtje, brr..
Mijn suggestie zou zijn: als wij vroedvrouwen nou eens als basis-uitgangspunt onszelf en anderen aanleren dat er pas geknipt mag worden in de navelstreng als de placenta er is, dan kan ook de vaardigheid 'in vulva afkocheren' in de antiekkast!
Over mij
- Rebekka Visser
- Ik wil mijn werk graag goed doen. Kwaliteit van zorg toetsen aan het naleven van regels heeft misschien voordelen omdat je dan iets hebt om te 'meten'. Maar in mijn dagelijks werk loop ik in toenemende mate aan tegen het gevaar ervan: dat aan het eind van de rit het enige dat werkelijk telt de belangen van de zorgverlener zelf zijn. En wat is dan nog 'goed doen'? Vragen hierbij en ideeēn hierover genoeg - lees maar.
woensdag 26 januari 2011
maandag 24 januari 2011
'lege artis ontwikkelen'
Wij leren in onze opleiding 'lege artis ontwikkelen'. 'Lege artis' betekent 'volgens de regelen der kunst', dus zoiets als: op ambachtelijke wijze.
'Ontwikkelen' betekent bij ons vroedvrouwen: de geboorte van de baby begeleiden, met name de geboorte van de schouders.
Lege artis ontwikkelen lijkt in ogen van sommigen haast een noodzakelijke handeling om de geboorte van een baby op veilige manier te laten plaatsvinden. Veilig in de zin van: zo snel mogelijk voor de baby en zo schadevrij mogelijk voor de moeder.
Dat heb ik altijd ergens wat vreemd gevonden, dat de natuur dat zo had bedacht, dat er een ander bij een barende moet zijn om bij de daadwerkelijke geboorte van het lijfje van haar kind te 'helpen'. Maar ik heb het een tijd lang zelf zo gedaan, nou ja min of meer.
De geboorte van het hoofdje gaat spontaan. Tenzij een technisch ingesteld iemand een apparaat uitvindt om al 'inwendig' aan het hoofd te kunnen trekken - daar zijn er in het verleden meerdere van uitgevonden, de meeste inmiddels in de antiekkast beland vanwege de immense schade die het lijf van de vrouw ermee opliep - maar de vacuümpomp wordt dagelijks gebruikt in alle ziekenhuizen ter wereld. Zo'n vacuüm is trouwens ook niet mis, maar dat is een ander verhaal voor een ander blog.
Als het hoofdje er eenmaal is, dan begint het echte werk, wat een vroedvrouw dus 'lege artis' dient te volbrengen.
Eerst draait het hoofdje een kwartslag, de 'uitwendige spildraai'; de baby kijkt dan met de neus naar een van de benen van de moeder.
Ondertussen hoort de vroedvrouw te voelen of de navelstreng om het nekje van de baby ligt. Zo ja, dan dient ze te proberen of ze die kan vieren en over het achterhoofd heen af kan schuiven. Lukt dat niet, dan laat ze de navelstreng zitten. Mocht de geboorte van de baby vervolgens op enig moment stagneren en lijkt dit aan de navelstreng te liggen, dan wordt ze geacht om 'in de vulva af te kocheren', wat betekent dat ze twee klemmen op de navelstreng zet en tussen die klemmen de navelstreng doorknipt.
Dat van die navelstreng laat ik even terzijde liggen. Dit is namelijk ook wel een blogje apart waard. (Laat me vast noemen dat ik, zowel in m'n opleiding als sinds ik zelfstandig aan het werk ben, nog nooit in de vulva heb afgekocherd.)
O ja, officieel hoort de vroedvrouw vervolgens het mondje en neusje van de baby af te vegen met een steriel gaasje.
En dan begint de klus. Het hoofdje van de baby dient 'bipariëtaal' te worden omvat. Dat betekent met je ene hand langs de ene zijkant van het hoofdje, met je andere hand langs de andere zijkant. En dan hoort de vroedvrouw, door voorzichtig naar de rug-kant van de vrouw te drukken, de voorste schouder (dus die aan de kant van het schaambeen van de barende) als eerste geboren te laten worden, terwijl ze de vrouw aanspoort om te persen. En als die schouder in het zicht is, moet ze door middel van het naar voren/boven bewegen van het hoofdje, de achterste schouder geboren laten worden.
Als die schouder ook zichtbaar is, dient de vroedvrouw het kind met de pinken onder de oksels 'aan te haken' en de rest van het lijfje volgt vanzelf.
Klaar is Kees.
Deze handelingen dienen natuurlijk terwijl de vrouw op bed ligt plaats te vinden.
Wat nou als het niet lukt om de voorste schouder geboren te laten worden? Dat is ook weer stof voor minstens één blog, dus dat laat ik ook even voor wat het is.
Als het per ongeluk zo is dat een vrouw zó snel bevalt dat er geen vroedvrouw bij aanwezig is, dan is de kans groot dat de partner van de moeder van diverse mensen te horen krijgt: dus jij moest het doen!! De meeste mensen hebben het idee dat een vroedvrouw 'iets' 'moet doen' als het hoofdje geboren is - dus dat zal vader dan wel hebben 'moeten' doen...
Wat ik hiermee wil zeggen:
deze hele serie handelingen zou wat mij betreft diezelfde antiekkast in mogen als zijnde 'obsoleet'.
Het is niet waar.
Het is zelfs riskant om aan het hoofdje te trekken, al doe je het maar zachtjes, en vrijwel altijd volstrekt onnodig.
Om te beginnen gaan vrouwen echt bijna nooit op hun rug liggen voor de daadwerkelijke geboorte van hun kind, tenzij je ze 'stuurt' of ze denken dat het zo hoort. En deze serie handelingen is vrijwel niet te volbrengen als een vrouw staat, zit, knielt of hurkt.
Maar vooral: als je niets doet, komt de baby ook!
Echt waar!
En mij valt dan bijvoorbeeld op, dat het, als je je handen thuis houdt, bijna altijd de 'achterste' schouder is die 'eerst' geboren wordt, helemaal niet de voorste!
Dus wat hebben we nou al die eeuwen staan doen?
Het 'werk' van een vroedvrouw is volkomen doordrenkt geraakt met 'handelen', veelal geïnspireerd vanuit de tijd dat medici zich met barenden zijn gaan bezighouden.
Ik ben gefascineerd door het proces van geboorte bij de mens. Van spontane geboorte. En ik kan maar niet geloven dat daar standaard iemand iets bij moet 'doen', iemand anders dan de moeder en haar kind.
'Ontwikkelen' betekent bij ons vroedvrouwen: de geboorte van de baby begeleiden, met name de geboorte van de schouders.
Lege artis ontwikkelen lijkt in ogen van sommigen haast een noodzakelijke handeling om de geboorte van een baby op veilige manier te laten plaatsvinden. Veilig in de zin van: zo snel mogelijk voor de baby en zo schadevrij mogelijk voor de moeder.
Dat heb ik altijd ergens wat vreemd gevonden, dat de natuur dat zo had bedacht, dat er een ander bij een barende moet zijn om bij de daadwerkelijke geboorte van het lijfje van haar kind te 'helpen'. Maar ik heb het een tijd lang zelf zo gedaan, nou ja min of meer.
De geboorte van het hoofdje gaat spontaan. Tenzij een technisch ingesteld iemand een apparaat uitvindt om al 'inwendig' aan het hoofd te kunnen trekken - daar zijn er in het verleden meerdere van uitgevonden, de meeste inmiddels in de antiekkast beland vanwege de immense schade die het lijf van de vrouw ermee opliep - maar de vacuümpomp wordt dagelijks gebruikt in alle ziekenhuizen ter wereld. Zo'n vacuüm is trouwens ook niet mis, maar dat is een ander verhaal voor een ander blog.
Als het hoofdje er eenmaal is, dan begint het echte werk, wat een vroedvrouw dus 'lege artis' dient te volbrengen.
Eerst draait het hoofdje een kwartslag, de 'uitwendige spildraai'; de baby kijkt dan met de neus naar een van de benen van de moeder.
Ondertussen hoort de vroedvrouw te voelen of de navelstreng om het nekje van de baby ligt. Zo ja, dan dient ze te proberen of ze die kan vieren en over het achterhoofd heen af kan schuiven. Lukt dat niet, dan laat ze de navelstreng zitten. Mocht de geboorte van de baby vervolgens op enig moment stagneren en lijkt dit aan de navelstreng te liggen, dan wordt ze geacht om 'in de vulva af te kocheren', wat betekent dat ze twee klemmen op de navelstreng zet en tussen die klemmen de navelstreng doorknipt.
Dat van die navelstreng laat ik even terzijde liggen. Dit is namelijk ook wel een blogje apart waard. (Laat me vast noemen dat ik, zowel in m'n opleiding als sinds ik zelfstandig aan het werk ben, nog nooit in de vulva heb afgekocherd.)
O ja, officieel hoort de vroedvrouw vervolgens het mondje en neusje van de baby af te vegen met een steriel gaasje.
En dan begint de klus. Het hoofdje van de baby dient 'bipariëtaal' te worden omvat. Dat betekent met je ene hand langs de ene zijkant van het hoofdje, met je andere hand langs de andere zijkant. En dan hoort de vroedvrouw, door voorzichtig naar de rug-kant van de vrouw te drukken, de voorste schouder (dus die aan de kant van het schaambeen van de barende) als eerste geboren te laten worden, terwijl ze de vrouw aanspoort om te persen. En als die schouder in het zicht is, moet ze door middel van het naar voren/boven bewegen van het hoofdje, de achterste schouder geboren laten worden.
Als die schouder ook zichtbaar is, dient de vroedvrouw het kind met de pinken onder de oksels 'aan te haken' en de rest van het lijfje volgt vanzelf.
Klaar is Kees.
Deze handelingen dienen natuurlijk terwijl de vrouw op bed ligt plaats te vinden.
Wat nou als het niet lukt om de voorste schouder geboren te laten worden? Dat is ook weer stof voor minstens één blog, dus dat laat ik ook even voor wat het is.
Als het per ongeluk zo is dat een vrouw zó snel bevalt dat er geen vroedvrouw bij aanwezig is, dan is de kans groot dat de partner van de moeder van diverse mensen te horen krijgt: dus jij moest het doen!! De meeste mensen hebben het idee dat een vroedvrouw 'iets' 'moet doen' als het hoofdje geboren is - dus dat zal vader dan wel hebben 'moeten' doen...
Wat ik hiermee wil zeggen:
deze hele serie handelingen zou wat mij betreft diezelfde antiekkast in mogen als zijnde 'obsoleet'.
Het is niet waar.
Het is zelfs riskant om aan het hoofdje te trekken, al doe je het maar zachtjes, en vrijwel altijd volstrekt onnodig.
Om te beginnen gaan vrouwen echt bijna nooit op hun rug liggen voor de daadwerkelijke geboorte van hun kind, tenzij je ze 'stuurt' of ze denken dat het zo hoort. En deze serie handelingen is vrijwel niet te volbrengen als een vrouw staat, zit, knielt of hurkt.
Maar vooral: als je niets doet, komt de baby ook!
Echt waar!
En mij valt dan bijvoorbeeld op, dat het, als je je handen thuis houdt, bijna altijd de 'achterste' schouder is die 'eerst' geboren wordt, helemaal niet de voorste!
Dus wat hebben we nou al die eeuwen staan doen?
Het 'werk' van een vroedvrouw is volkomen doordrenkt geraakt met 'handelen', veelal geïnspireerd vanuit de tijd dat medici zich met barenden zijn gaan bezighouden.
Ik ben gefascineerd door het proces van geboorte bij de mens. Van spontane geboorte. En ik kan maar niet geloven dat daar standaard iemand iets bij moet 'doen', iemand anders dan de moeder en haar kind.
woensdag 12 januari 2011
waanzin op de wadden...
Ik mailde vanmiddag wat heen en weer met een voormalige klant uit onze praktijk.
Ze is een 'echte' eilander.
Ze begrijpt niets van het besluit dat vrouwen niet meer thuis mogen bevallen op Terschelling of op Vlieland.
Haar moeder, die op Terschelling woont, begrijpt er ook niets van. Naar haar weten is er de afgelopen veertig jaar nog geen moeder of kind in de problemen gekomen als gevolg van de afstand tot de wal.
Nou heb ik dit natuurlijk zelf niet onderzocht en dus onvoldoende kennis van zaken.
Maar wat ik wél weet is dat er geen enkele aanwijzing is dat een toename van het aantal poliklinische bevallingen landelijk gaat leiden tot een daling van de baby-sterfte.
Én wat ik wel weet, is dat er door mensen op de eilanden grote waarde wordt gehecht aan het 'eilander' zijn.
Toch lees ik tot dusver weinig verzet. 'Het is niet anders', zag ik op de voorkant van de Telegraaf...
Het is WEL anders!
Eind vorig jaar nog heeft het Europese Hof voor de mensenrechten bepaald, dat vrouwen de mogelijkheid moeten hebben om thuis te bevallen. Zorgverleners moeten dit faciliteren.
Dat betekent heel wat anders dan met drol-redeneringen aankomen om zich er onderuit te draaien. Het woord 'veiligheid' is een prachtige om iedereen die protesteert mee de mond te snoeren.
Wat is hier aan de hand? Wat is de reden dat vrouwen en masse onder druk worden gezet om in een ziekenhuis te bevallen?
Hoe kan het bestaan dat het klimaat in Nederland zó is geworden dat het gros van de zorgverleners zich laat intimideren door politici en vice versa?
Hoe kan het zijn dat 'veiligheid' een dusdanig toverwoord is geworden en medici dermate gezaghebbend, dat 'leken' zich braaf naar de wal gaan laten vervoeren omwille van de 'veiligheid'?
Terwijl dat pure, grote, volstrekte KOLDER is?
Wat is hier aan de hand?
Gaat het over geld? Gaat het over macht? Gaat het over mannen versus vrouwen? Wie het weet, mag het zeggen, maar een troebel watertje is het!
Wat kunnen vrouwen hier tegen doen?
Om te beginnen: als je van je stuk bent, of toch even twijfelt....zou er dan toch iets in zitten?....zie ik iets over het hoofd? - is wat ik wil zeggen: je zou het haast gaan denken hè. Maar vervolgens - heb ik er een groot vertrouwen in dat veel vrouwen 'ergens' ook 'weten' dat het niet waar kan zijn, dat er iets niet klopt, alleen het is zo moeilijk om aan te geven Wat precies niet klopt. En bovendien word je als vrouw geraakt op je kwetsbaarste stuk - het welzijn van je ongeboren kind.
Er moet wél iets gebeuren.
We kunnen rechtop gaan staan en 'NEE' zeggen. Nee, hiermee zijn we niet akkoord. Nee, we gaan wat doen in plaats van in onmacht weg te zakken.
Aan elke vrouw op Terschelling of Vlieland die op het eiland had willen bevallen en nu niet meer 'mag':
Je rechten worden om oneigenlijke redenen geschonden. Er is geen enkel bewijs dat dit in jouw belang is of in dat van je kind. In wiens belang het wel is weet ik niet goed, maar:
Wat er in mijn macht ligt is om te beginnen wat mijn eigen handen kunnen doen en dus; bel of mail me als je een vroedvrouw zoekt die het prima vindt als jij thuis wil bevallen.
We gaan een oplossing vinden!
Ze is een 'echte' eilander.
Ze begrijpt niets van het besluit dat vrouwen niet meer thuis mogen bevallen op Terschelling of op Vlieland.
Haar moeder, die op Terschelling woont, begrijpt er ook niets van. Naar haar weten is er de afgelopen veertig jaar nog geen moeder of kind in de problemen gekomen als gevolg van de afstand tot de wal.
Nou heb ik dit natuurlijk zelf niet onderzocht en dus onvoldoende kennis van zaken.
Maar wat ik wél weet is dat er geen enkele aanwijzing is dat een toename van het aantal poliklinische bevallingen landelijk gaat leiden tot een daling van de baby-sterfte.
Én wat ik wel weet, is dat er door mensen op de eilanden grote waarde wordt gehecht aan het 'eilander' zijn.
Toch lees ik tot dusver weinig verzet. 'Het is niet anders', zag ik op de voorkant van de Telegraaf...
Het is WEL anders!
Eind vorig jaar nog heeft het Europese Hof voor de mensenrechten bepaald, dat vrouwen de mogelijkheid moeten hebben om thuis te bevallen. Zorgverleners moeten dit faciliteren.
Dat betekent heel wat anders dan met drol-redeneringen aankomen om zich er onderuit te draaien. Het woord 'veiligheid' is een prachtige om iedereen die protesteert mee de mond te snoeren.
Wat is hier aan de hand? Wat is de reden dat vrouwen en masse onder druk worden gezet om in een ziekenhuis te bevallen?
Hoe kan het bestaan dat het klimaat in Nederland zó is geworden dat het gros van de zorgverleners zich laat intimideren door politici en vice versa?
Hoe kan het zijn dat 'veiligheid' een dusdanig toverwoord is geworden en medici dermate gezaghebbend, dat 'leken' zich braaf naar de wal gaan laten vervoeren omwille van de 'veiligheid'?
Terwijl dat pure, grote, volstrekte KOLDER is?
Wat is hier aan de hand?
Gaat het over geld? Gaat het over macht? Gaat het over mannen versus vrouwen? Wie het weet, mag het zeggen, maar een troebel watertje is het!
Wat kunnen vrouwen hier tegen doen?
Om te beginnen: als je van je stuk bent, of toch even twijfelt....zou er dan toch iets in zitten?....zie ik iets over het hoofd? - is wat ik wil zeggen: je zou het haast gaan denken hè. Maar vervolgens - heb ik er een groot vertrouwen in dat veel vrouwen 'ergens' ook 'weten' dat het niet waar kan zijn, dat er iets niet klopt, alleen het is zo moeilijk om aan te geven Wat precies niet klopt. En bovendien word je als vrouw geraakt op je kwetsbaarste stuk - het welzijn van je ongeboren kind.
Er moet wél iets gebeuren.
We kunnen rechtop gaan staan en 'NEE' zeggen. Nee, hiermee zijn we niet akkoord. Nee, we gaan wat doen in plaats van in onmacht weg te zakken.
Aan elke vrouw op Terschelling of Vlieland die op het eiland had willen bevallen en nu niet meer 'mag':
Je rechten worden om oneigenlijke redenen geschonden. Er is geen enkel bewijs dat dit in jouw belang is of in dat van je kind. In wiens belang het wel is weet ik niet goed, maar:
Wat er in mijn macht ligt is om te beginnen wat mijn eigen handen kunnen doen en dus; bel of mail me als je een vroedvrouw zoekt die het prima vindt als jij thuis wil bevallen.
We gaan een oplossing vinden!
dinsdag 4 januari 2011
Hobbyclub
Ik kreeg via de mail een opmerking van een collega, dat wij verloskundigen ons moeten opstellen als professionals, omdat we anders als hobbyclub worden beschouwd en ook zo worden behandeld.
Verder had ze moeite met het woord 'vroedvrouw'.
De term 'hobbyclub', die heb ik eerder langs horen komen in de discussie over de positie van verloskundigen, vooral hoe de media ons neerzet.
Hoe zit dat, met 'professional' versus 'hobbyclub'?
Even denken. Enerzijds heb je de timmerman. "Een timmerman is een vakman (die een opleiding houtbewerking heeft gevolgd)", staat er op Wikipedia. (Overigens is de rest van de tekst over timmermannen lezenswaardig; je hebt vele specialismen).
Een vakman dus, een professional.
Anderzijds heb je doe-het-zelvers. Die timmeren ook wat af, maar doen dit in hun vrije tijd, als hobby, en niet voor de kost. 'Echte' timmermannen staan vast geregeld met hun hoofd te schudden over de creatieve oplossingen voor bouwproblemen die doe-het-zelvers hebben weten te bedenken.
Doe-het-zelvers kunnen bekwaam genoeg zijn, maar professionals heten ze nooit bij het uitoefenen van hun hobby.
Wat maakt ons tot vakvrouwen, wat tot hobbyisten?
(Terzijde. Het beroep timmerman heet nog altijd 'timmerman', ook al zijn er ongetwijfeld een heel aantal vrouwelijke timmerlieden. Het argument om de term 'vroedvrouw' maar helemaal overboord te gooien omdat het sneu is voor de mannelijke vroedlieden onder ons, vind ik niet zo'n sterke. Dit item zou wat mij betreft op een 'timmermannen-manier' mogen worden opgelost. Gewoon handhaven die naam dus.)
Wanneer zijn wij 'professionals'?
Feitelijk gaat dit hele blog over deze vraag - waar ligt de kern van ons vak?
Vroedvrouw of gynaecoloog - dat zijn wat mij betreft twee totaal verschillende beroepen. Vroedvrouwen worden hobbyisten, als ze zich gaan bezighouden met 'gynaecologenwerk'. Net zoals gynaecologen hobbyisten worden, als ze zich bezig houden met 'vroedvrouwenwerk'.
Dat betekent niet dat er geen delen zijn van het ambacht 'gynaecoloog' waar een vroedvrouw zich prima verdienstelijk in kan maken. En het betekent ook niet dat er geen delen zijn van het ambacht 'vroedvrouw' waar een gynaecoloog best goed in kan zijn. Er is nou eenmaal overlap.
Maar niet elke man met een hamer is een timmerman. 'Professional'....dat is een heel ander verhaal.
Wij krijgen in de media het etiket 'hobbyclub' terecht opgeplakt, als we ons ambacht niet helder weten te concretiseren en het teveel willen laten lijken op het ambacht 'gynaecoloog'.
Dat is eeuwig zonde, want het ambacht 'verloskundige/vroedvrouw' is van bijzonder grote waarde, welke naam je ook wilt gebruiken.
Als wij niet als hobbyclub willen worden behandeld, moeten we zien onze eigen beroepsidentiteit stevig terug in het zadel te helpen.
Daar varen moeders en kinderen wel bij.
Rebekka Visser, vroedvrouw.
Verder had ze moeite met het woord 'vroedvrouw'.
De term 'hobbyclub', die heb ik eerder langs horen komen in de discussie over de positie van verloskundigen, vooral hoe de media ons neerzet.
Hoe zit dat, met 'professional' versus 'hobbyclub'?
Even denken. Enerzijds heb je de timmerman. "Een timmerman is een vakman (die een opleiding houtbewerking heeft gevolgd)", staat er op Wikipedia. (Overigens is de rest van de tekst over timmermannen lezenswaardig; je hebt vele specialismen).
Een vakman dus, een professional.
Anderzijds heb je doe-het-zelvers. Die timmeren ook wat af, maar doen dit in hun vrije tijd, als hobby, en niet voor de kost. 'Echte' timmermannen staan vast geregeld met hun hoofd te schudden over de creatieve oplossingen voor bouwproblemen die doe-het-zelvers hebben weten te bedenken.
Doe-het-zelvers kunnen bekwaam genoeg zijn, maar professionals heten ze nooit bij het uitoefenen van hun hobby.
Wat maakt ons tot vakvrouwen, wat tot hobbyisten?
(Terzijde. Het beroep timmerman heet nog altijd 'timmerman', ook al zijn er ongetwijfeld een heel aantal vrouwelijke timmerlieden. Het argument om de term 'vroedvrouw' maar helemaal overboord te gooien omdat het sneu is voor de mannelijke vroedlieden onder ons, vind ik niet zo'n sterke. Dit item zou wat mij betreft op een 'timmermannen-manier' mogen worden opgelost. Gewoon handhaven die naam dus.)
Wanneer zijn wij 'professionals'?
Feitelijk gaat dit hele blog over deze vraag - waar ligt de kern van ons vak?
Vroedvrouw of gynaecoloog - dat zijn wat mij betreft twee totaal verschillende beroepen. Vroedvrouwen worden hobbyisten, als ze zich gaan bezighouden met 'gynaecologenwerk'. Net zoals gynaecologen hobbyisten worden, als ze zich bezig houden met 'vroedvrouwenwerk'.
Dat betekent niet dat er geen delen zijn van het ambacht 'gynaecoloog' waar een vroedvrouw zich prima verdienstelijk in kan maken. En het betekent ook niet dat er geen delen zijn van het ambacht 'vroedvrouw' waar een gynaecoloog best goed in kan zijn. Er is nou eenmaal overlap.
Maar niet elke man met een hamer is een timmerman. 'Professional'....dat is een heel ander verhaal.
Wij krijgen in de media het etiket 'hobbyclub' terecht opgeplakt, als we ons ambacht niet helder weten te concretiseren en het teveel willen laten lijken op het ambacht 'gynaecoloog'.
Dat is eeuwig zonde, want het ambacht 'verloskundige/vroedvrouw' is van bijzonder grote waarde, welke naam je ook wilt gebruiken.
Als wij niet als hobbyclub willen worden behandeld, moeten we zien onze eigen beroepsidentiteit stevig terug in het zadel te helpen.
Daar varen moeders en kinderen wel bij.
Rebekka Visser, vroedvrouw.
woensdag 22 december 2010
Klompen en klederdracht?
Ook zoiets. Wat je tegenwoordig overal leest - en wat in het programma 'Brandpunt' vorige week ook weer werd benoemd: dat 'alle landen om ons heen verbaasd staan' over het percentage thuisbevallingen in Nederland.
Nederlandse vrouwen zijn een beetje 'raar'.
En ik hoorde laatst ook een collega uit de eerste lijn zeggen dat 'we' misschien eens een beetje met onze tijd mee moeten gaan en erkennen dat thuis bevallen 'uit de tijd' is - ze vergeleek het met op klompen lopen en in klederdracht.
Dit verzin ik niet.
En ze is ook de enige niet.
Nadere analyse van deze mening liet zien, dat wat er werkelijk speelde onder andere vermoeidheid was, ze had het 'wel gehad' met het vechten tegen de bierkaai.
Dat kan ik goed invoelen, en vele vroedvrouwen met mij.
Fnuikend vind ik dat - dat is een van de dingen die erg frustreren, het gaat constant in het nieuws over datgene, waar het niet over zou moeten gaan.
Maar vroedvrouwen die, in hun onmacht, er de brui aan geven, werken indirect mee aan het succes van deze bijna geslaagde actie.
Hoe meer vrouwen er in het ziekenhuis bevallen, hoe beter dat is voor die ziekenhuizen. 24/7 een gynaecoloog, een kinderarts en een anesthesist in huis, dat kan op de meeste plaatsen in Nederland alleen 'uit' als een hoger percentage vrouwen poliklinisch bevalt. Dus kat in het bakkie met de huidige politiek!
En nog even en vrouwen gaan nog 'vrijwillig' ook, omdat ze geloven dat het 'veiliger' is. Of omdat ze geloven dat bevallen ondraaglijk veel pijn doet en dat ook dat 'niet meer van deze tijd' is.
Ook bovenstaand verzin ik allemaal niet.
Maar. Dat alle landen om ons heen maar verbaasd zijn over Nederlandse vrouwen die nog thuis willen bevallen, is een vorm van ZEER eenzijdige berichtgeving.
Je kunt ook de andere kant laten zien:
Vroedvrouwen uit de hele wereld hebben ons thuisbevalpercentage als grote droom. Ook al is het nog slechts 22%. Wij zijn hun grote voorbeeld.
Vroedvrouwen uit de Verenigde Staten. Uit Groot-Brittanië. Uit Nieuw-Zeeland. Uit Australië.
Ze horen wat er op dit moment gaande is in Nederland en waarschuwen ons ervoor. Waarom doen ze dat?
Omdat zij weten wat de prijs van medicalisering is voor vrouwen - en dat het niet helpt om de babysterfte omlaag te brengen.
Staat er tegenwoordig nog wel eens iemand stil bij de baby- en moedersterftecijfers in de Verenigde Staten? Waar bijna niemand thuis bevalt?
Als het gaat om de vele jaloerse blikken vanuit het buitenland naar Nederland, gaat dat dan om de 'romantiek' van het thuis bevallen, dat wat juist in de media zo belachelijk wordt gemaakt? De schemer, de kaarsjes en de wierook?
Welnee!
De grap is: het gaat om die 'evidence'! Vrouwen worden er blij van als ze thuis bevallen! Het geeft ze een betere start het moederschap in! Baby's varen er wel bij!
Deze buitenlandse vroedvrouwen hebben, misschien wel omdat ze zo in de marginale hoek zitten, inmiddels zeer veel 'evidence' verzameld als het gaat om het belang van 'een vroedvrouw voor elke zwangere' en om de grote waarde van thuis bevallen.
Dus ik blijf het zeggen.
JA, het is tijd dat we in Nederland kritisch gaan kijken naar wat er beter kan in de organisatie van onze zorg.
Maar daarbij moet de thuisbevalling voor elke gezonde vrouw tot de werkelijke mogelijkheden horen.
Vrouwen, schaam je niet. Thuis willen bevallen is een zéér wetenschappelijk onderbouwde wens.
Ik durf wel te beweren dat wij hier in Nederland onze tijd ver vooruit waren!
En laten we nu niet zo suf zijn om alsnog achter de rest aan te gaan hobbelen, daar wordt niemand beter van.
Of, nou, niemand? Een paar ziekenhuisdirecteuren wél....
Nederlandse vrouwen zijn een beetje 'raar'.
En ik hoorde laatst ook een collega uit de eerste lijn zeggen dat 'we' misschien eens een beetje met onze tijd mee moeten gaan en erkennen dat thuis bevallen 'uit de tijd' is - ze vergeleek het met op klompen lopen en in klederdracht.
Dit verzin ik niet.
En ze is ook de enige niet.
Nadere analyse van deze mening liet zien, dat wat er werkelijk speelde onder andere vermoeidheid was, ze had het 'wel gehad' met het vechten tegen de bierkaai.
Dat kan ik goed invoelen, en vele vroedvrouwen met mij.
Fnuikend vind ik dat - dat is een van de dingen die erg frustreren, het gaat constant in het nieuws over datgene, waar het niet over zou moeten gaan.
Maar vroedvrouwen die, in hun onmacht, er de brui aan geven, werken indirect mee aan het succes van deze bijna geslaagde actie.
Hoe meer vrouwen er in het ziekenhuis bevallen, hoe beter dat is voor die ziekenhuizen. 24/7 een gynaecoloog, een kinderarts en een anesthesist in huis, dat kan op de meeste plaatsen in Nederland alleen 'uit' als een hoger percentage vrouwen poliklinisch bevalt. Dus kat in het bakkie met de huidige politiek!
En nog even en vrouwen gaan nog 'vrijwillig' ook, omdat ze geloven dat het 'veiliger' is. Of omdat ze geloven dat bevallen ondraaglijk veel pijn doet en dat ook dat 'niet meer van deze tijd' is.
Ook bovenstaand verzin ik allemaal niet.
Maar. Dat alle landen om ons heen maar verbaasd zijn over Nederlandse vrouwen die nog thuis willen bevallen, is een vorm van ZEER eenzijdige berichtgeving.
Je kunt ook de andere kant laten zien:
Vroedvrouwen uit de hele wereld hebben ons thuisbevalpercentage als grote droom. Ook al is het nog slechts 22%. Wij zijn hun grote voorbeeld.
Vroedvrouwen uit de Verenigde Staten. Uit Groot-Brittanië. Uit Nieuw-Zeeland. Uit Australië.
Ze horen wat er op dit moment gaande is in Nederland en waarschuwen ons ervoor. Waarom doen ze dat?
Omdat zij weten wat de prijs van medicalisering is voor vrouwen - en dat het niet helpt om de babysterfte omlaag te brengen.
Staat er tegenwoordig nog wel eens iemand stil bij de baby- en moedersterftecijfers in de Verenigde Staten? Waar bijna niemand thuis bevalt?
Als het gaat om de vele jaloerse blikken vanuit het buitenland naar Nederland, gaat dat dan om de 'romantiek' van het thuis bevallen, dat wat juist in de media zo belachelijk wordt gemaakt? De schemer, de kaarsjes en de wierook?
Welnee!
De grap is: het gaat om die 'evidence'! Vrouwen worden er blij van als ze thuis bevallen! Het geeft ze een betere start het moederschap in! Baby's varen er wel bij!
Deze buitenlandse vroedvrouwen hebben, misschien wel omdat ze zo in de marginale hoek zitten, inmiddels zeer veel 'evidence' verzameld als het gaat om het belang van 'een vroedvrouw voor elke zwangere' en om de grote waarde van thuis bevallen.
Dus ik blijf het zeggen.
JA, het is tijd dat we in Nederland kritisch gaan kijken naar wat er beter kan in de organisatie van onze zorg.
Maar daarbij moet de thuisbevalling voor elke gezonde vrouw tot de werkelijke mogelijkheden horen.
Vrouwen, schaam je niet. Thuis willen bevallen is een zéér wetenschappelijk onderbouwde wens.
Ik durf wel te beweren dat wij hier in Nederland onze tijd ver vooruit waren!
En laten we nu niet zo suf zijn om alsnog achter de rest aan te gaan hobbelen, daar wordt niemand beter van.
Of, nou, niemand? Een paar ziekenhuisdirecteuren wél....
dinsdag 21 december 2010
De stem van vrouwen
Wanhoop niet -
Het water zal de stenen breken
Dat is een fragment uit een gedicht dat ik bij m'n afstuderen meekreeg.
Daar denk ik de hele dag aan, vandaag, gisteren - en steeds als ik op de petitie kijk.
Ik zie hoeveel vroedvrouwen tekenen - werd hun stem de laatste tijd wel voldoende gehoord?
Ik lees wat vrouwen schrijven, hoeveel kinderen ze hebben gebaard, en hoe belangrijk en goed t voor ze was dat dat thuis gebeurde - en ik las een vrouw die schreef hoe ze intens hoopte dat haar dochter dit recht ook nog had.
Wij vrouwen willen onze eigen keuzes maken.
En daarbij wordt direct duidelijk dat 'thuis' veel meer betekent dan alleen een 'plezierig extraatje'.
Ook op Walcheren wordt nog steeds veel thuis bevallen, al 'mag' dat officieel niet meer.
Ook op Schiermonnikoog wordt nog steeds veel thuis bevallen, minimaal anderhalf uur bij een ziekenhuis vandaan...en dat is iets groots, iets belangrijks, iets wat niet in statistieken te vangen valt!
Zij die zich willen uitspreken over of afstand te groot is om 'veilig thuis te kunnen bevallen' zouden moeten weten wat het betekent om thuis te bevallen.
Het regent handtekeningen - ik hoop dat al deze vrouwen die tekenen nog velen vrouwen oproepen om dat ook te doen -
als water, dat de stenen breekt
Het water zal de stenen breken
Dat is een fragment uit een gedicht dat ik bij m'n afstuderen meekreeg.
Daar denk ik de hele dag aan, vandaag, gisteren - en steeds als ik op de petitie kijk.
Ik zie hoeveel vroedvrouwen tekenen - werd hun stem de laatste tijd wel voldoende gehoord?
Ik lees wat vrouwen schrijven, hoeveel kinderen ze hebben gebaard, en hoe belangrijk en goed t voor ze was dat dat thuis gebeurde - en ik las een vrouw die schreef hoe ze intens hoopte dat haar dochter dit recht ook nog had.
Wij vrouwen willen onze eigen keuzes maken.
En daarbij wordt direct duidelijk dat 'thuis' veel meer betekent dan alleen een 'plezierig extraatje'.
Ook op Walcheren wordt nog steeds veel thuis bevallen, al 'mag' dat officieel niet meer.
Ook op Schiermonnikoog wordt nog steeds veel thuis bevallen, minimaal anderhalf uur bij een ziekenhuis vandaan...en dat is iets groots, iets belangrijks, iets wat niet in statistieken te vangen valt!
Zij die zich willen uitspreken over of afstand te groot is om 'veilig thuis te kunnen bevallen' zouden moeten weten wat het betekent om thuis te bevallen.
Het regent handtekeningen - ik hoop dat al deze vrouwen die tekenen nog velen vrouwen oproepen om dat ook te doen -
als water, dat de stenen breekt
zondag 19 december 2010
petitie
Vrouwen van Nederland,
Het is tijd voor een petitie!
http://autonomezwangeren.petities.nl/
Wat is er toch aan de hand in Nederland?
Minister Schippers heeft in een brief de afgelopen week toegezegd een aantal zaken te gaan invoeren -
(http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/kamerstukken/2010/12/14/kamerbrief-zwangerschap-en-geboorte.html)
Dit zou echter grote consequenties kunnen hebben voor vele vrouwen, zonder dat het ook maar iets uitmaakt voor de gevreesde sterfte van baby's.
Vrouwen willen het beste voor hun kind, ook als het nog ongeboren is.
We achten daarbij het advies van deskundigen zeer hoog.
Maar deze deskundigen voelen zich zelf eveneens verantwoordelijk voor deze zelfde (ongeboren) kinderen.
Het aantal maatregelen om controle uit te oefenen over hun welzijn neemt elke dag toe.
De veronderstelling hierachter:
hoe beter de bewaking en hoe lager de risico's, hoe veiliger het kind.
En dit, vrouwen, is een veronderstelling die grote gevolgen heeft, zonder dat er voldoende bewijs is dat het waar is.
Want door het ene risico uit te sluiten, wordt vaak een ander geïntroduceerd.
En hoe meer je een bevalling 'bewaakt', hoe groter de kans op ingrijpen wordt.
Zo ondergaan vrouwen interventies die niet 'nodig' zijn maar die wél (soms blijvende) schade toebrengen.
Instinctief weten veel vrouwen dat ze die interventies niet willen, net zoals de katten in het verhaal hieronder.
Maar stel dat je je stem laat horen en er gebeurt iets met je kind, wat dan...
Dus laten we onze stem laten horen!
Bevallen is veiliger dan je denkt!
Vrouwen zijn verstandiger dan veel zorgverleners denken!
En hoewel de slogan is: de cliënt centraal, vragen we hen tot nu toe veel te weinig wat ze dan precies willen.
Het wordt de hoogste tijd dat de stem van vrouwen zelf gehoord wordt.
Op allerlei manieren, en vandaag: via deze petitie.
Lees dit verhaal nog even:
http://vroedvrouwenradicaal-rebekka.blogspot.com/2010/11/vrij-naar-tricia-anderson.html
En teken vandaag nog de petitie, want het moet anders in Nederland!
http://autonomezwangeren.petities.nl/
Stuur je deze mail door aan zoveel mogelijk mensen die ook zouden willen tekenen?
Hartelijke groet van Rebekka Visser.
Het is tijd voor een petitie!
http://autonomezwangeren.petities.nl/
Wat is er toch aan de hand in Nederland?
Minister Schippers heeft in een brief de afgelopen week toegezegd een aantal zaken te gaan invoeren -
(http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/kamerstukken/2010/12/14/kamerbrief-zwangerschap-en-geboorte.html)
Dit zou echter grote consequenties kunnen hebben voor vele vrouwen, zonder dat het ook maar iets uitmaakt voor de gevreesde sterfte van baby's.
Vrouwen willen het beste voor hun kind, ook als het nog ongeboren is.
We achten daarbij het advies van deskundigen zeer hoog.
Maar deze deskundigen voelen zich zelf eveneens verantwoordelijk voor deze zelfde (ongeboren) kinderen.
Het aantal maatregelen om controle uit te oefenen over hun welzijn neemt elke dag toe.
De veronderstelling hierachter:
hoe beter de bewaking en hoe lager de risico's, hoe veiliger het kind.
En dit, vrouwen, is een veronderstelling die grote gevolgen heeft, zonder dat er voldoende bewijs is dat het waar is.
Want door het ene risico uit te sluiten, wordt vaak een ander geïntroduceerd.
En hoe meer je een bevalling 'bewaakt', hoe groter de kans op ingrijpen wordt.
Zo ondergaan vrouwen interventies die niet 'nodig' zijn maar die wél (soms blijvende) schade toebrengen.
Instinctief weten veel vrouwen dat ze die interventies niet willen, net zoals de katten in het verhaal hieronder.
Maar stel dat je je stem laat horen en er gebeurt iets met je kind, wat dan...
Dus laten we onze stem laten horen!
Bevallen is veiliger dan je denkt!
Vrouwen zijn verstandiger dan veel zorgverleners denken!
En hoewel de slogan is: de cliënt centraal, vragen we hen tot nu toe veel te weinig wat ze dan precies willen.
Het wordt de hoogste tijd dat de stem van vrouwen zelf gehoord wordt.
Op allerlei manieren, en vandaag: via deze petitie.
Lees dit verhaal nog even:
http://vroedvrouwenradicaal-rebekka.blogspot.com/2010/11/vrij-naar-tricia-anderson.html
En teken vandaag nog de petitie, want het moet anders in Nederland!
http://autonomezwangeren.petities.nl/
Stuur je deze mail door aan zoveel mogelijk mensen die ook zouden willen tekenen?
Hartelijke groet van Rebekka Visser.
donderdag 16 december 2010
Waar gaat dit over?
Enige voorbeelden, allemaal zo afgezaagd en uitgekauwd als wat, maar herhaling is de kracht van de reclame.
En daarna ga ik nog even door op de waan van de dag.
Een paar dagen op vakantie - ha fijn.
Geregeld vraag ik aan vrouwen of het voor hen uitmaakt - kun je net zo makkelijk in je vakantiehuisje poepen als thuis?
Echt niet!!! zeggen ze dan (meestal).
Een echte man - laten we hem voor het gemak Gerard noemen, zit te plassen. Ineens wordt de deur door mij opengetrokken - hij had m niet op slot gedaan!
Moet ie nou nog nodig? Ehm..Gerard gaat later nog wel even...
Voorbeeldje op seksueel vlak nog nodig?
Say no more.
Als het om bevallen gaat, hebben we een probleem. Het is net als plassen. Of vrijen.
Hoe meer je observeert, hoe minder het gaat.
En dat, vrouwen, weet iedereen. Daar hoef je niet voor te hebben gestudeerd.
Misschien is het zelfs wel zo dat hoe meer je gestudeerd hebt, hoe minder je dit nog weet. Al ken ik gelukkig vele gestudeerden die het (nog) weten.
Ik heb de brief van minister Schippers nu drie keer gelezen. Ik heb de moed opgegeven. Ik heb gehuild met m'n hoofd op de tafel. Ik heb gedacht: ik stop er mee. Ik schrijf het maar zo even op, omdat ik denk dat ik vast niet de enige ben die dat wel eens denkt. Als de minister dit gelooft, wat piep ik dan nog op m'n blog? Als een mug tegen een olifant?
Het gaat ver boven m'n pet.
Geboortehuizen?
Vervroegde inzet kraamzorg?
Afstand tot ziekenhuizen te groot om veilig thuis te kunnen bevallen?
Vrouwen, zeg eens, waar gaat dit nou eigenlijk echt over?
De waan van de dag en veel geld wat mij betreft. En rookgordijnen, echte goeie dikke rookgordijnen.
We hebben (vroed-)vrouwen nodig, heel veel vrouwen.
Die durven te fronsen over deze brief van minister Schippers en iets van deze strekking denken:
'klopt dit wel?'
'is dit wel waar?'
'waar gaat dit nou écht over (60x)?'
En dan zou het gaaf zijn als al deze (vroed-)vrouwen opstaan en zeggen: Nee. Dit klopt niet zo. Dit willen wij anders. Dit gaat te ver. Handen af van onze cultuur. Ga je centen maar ergens anders mee verdienen.
Wát een ongelooflijke LAUWE, bange LULkoek wordt er op dit moment door journalisten, artsen, maar nu ook door de minister geproduceerd.
Maar goed, eigenlijk hebben ze volkomen gelijk. Geboortecentra. We hadden al bedacht dat we niet meer in de huizen van vieze aso's een bevalling wilden doen, toch? Die mogen naar lekkere schone geboortecentra komen. Daar mogen ze dan het eerste levensjaar van hun kind ook doorbrengen, continu begeleid door een maatschappelijk werker. Misschien kan ActiZ hier meteen even een plan voor maken en een tariefje uit peuren?
M'n eigen beroepsorganisatie is bovendien teleurgesteld dat het tarief voor het preconceptiespreekuur er niet is gekomen. Niemand durft meer hardop te zeggen wat een gelul ook dat hele preconceptiegedoe is.
O, en ook die vervroegde inzet kraamzorg hebben wij vroedvrouwen zelf geregeld. We gaan toch zeker niet zelf de hele nacht naast zo'n primi zitten!
Het Perinatal Webbased Dossier een oplossing voor het verbeteren van de samenwerking? Ha, ja, tuurlijk, dan hoeven we niet met elkaar om de tafel, je kijkt gewoon even in elkaars dossier! Praktisch!
Veiligheid? De cliënt centraal? AMMEHOELA! Het eigen werkrooster centraal! De eigen praktijkorganisatie centraal! De eigen portemonnee centraal! Zelf buiten schot blijven centraal!
Bedoel ik te zeggen dat zorgverleners zichzelf totaal en compleet moeten wegcijferen voor de goede zaak in ruil voor een droge boterham? Wel zeker niet.
Maar het soort teksten als minister Schippers nu heeft geproduceerd en de overduidelijke, leugenachtige lobby die erachter zit - daar klopt geen moer van, dat kán gewoon niet kloppen. Dat gaat niet over waar het over gaat.
En daarna ga ik nog even door op de waan van de dag.
Een paar dagen op vakantie - ha fijn.
Geregeld vraag ik aan vrouwen of het voor hen uitmaakt - kun je net zo makkelijk in je vakantiehuisje poepen als thuis?
Echt niet!!! zeggen ze dan (meestal).
Een echte man - laten we hem voor het gemak Gerard noemen, zit te plassen. Ineens wordt de deur door mij opengetrokken - hij had m niet op slot gedaan!
Moet ie nou nog nodig? Ehm..Gerard gaat later nog wel even...
Voorbeeldje op seksueel vlak nog nodig?
Say no more.
Als het om bevallen gaat, hebben we een probleem. Het is net als plassen. Of vrijen.
Hoe meer je observeert, hoe minder het gaat.
En dat, vrouwen, weet iedereen. Daar hoef je niet voor te hebben gestudeerd.
Misschien is het zelfs wel zo dat hoe meer je gestudeerd hebt, hoe minder je dit nog weet. Al ken ik gelukkig vele gestudeerden die het (nog) weten.
Ik heb de brief van minister Schippers nu drie keer gelezen. Ik heb de moed opgegeven. Ik heb gehuild met m'n hoofd op de tafel. Ik heb gedacht: ik stop er mee. Ik schrijf het maar zo even op, omdat ik denk dat ik vast niet de enige ben die dat wel eens denkt. Als de minister dit gelooft, wat piep ik dan nog op m'n blog? Als een mug tegen een olifant?
Het gaat ver boven m'n pet.
Geboortehuizen?
Vervroegde inzet kraamzorg?
Afstand tot ziekenhuizen te groot om veilig thuis te kunnen bevallen?
Vrouwen, zeg eens, waar gaat dit nou eigenlijk echt over?
De waan van de dag en veel geld wat mij betreft. En rookgordijnen, echte goeie dikke rookgordijnen.
We hebben (vroed-)vrouwen nodig, heel veel vrouwen.
Die durven te fronsen over deze brief van minister Schippers en iets van deze strekking denken:
'klopt dit wel?'
'is dit wel waar?'
'waar gaat dit nou écht over (60x)?'
En dan zou het gaaf zijn als al deze (vroed-)vrouwen opstaan en zeggen: Nee. Dit klopt niet zo. Dit willen wij anders. Dit gaat te ver. Handen af van onze cultuur. Ga je centen maar ergens anders mee verdienen.
Wát een ongelooflijke LAUWE, bange LULkoek wordt er op dit moment door journalisten, artsen, maar nu ook door de minister geproduceerd.
Maar goed, eigenlijk hebben ze volkomen gelijk. Geboortecentra. We hadden al bedacht dat we niet meer in de huizen van vieze aso's een bevalling wilden doen, toch? Die mogen naar lekkere schone geboortecentra komen. Daar mogen ze dan het eerste levensjaar van hun kind ook doorbrengen, continu begeleid door een maatschappelijk werker. Misschien kan ActiZ hier meteen even een plan voor maken en een tariefje uit peuren?
M'n eigen beroepsorganisatie is bovendien teleurgesteld dat het tarief voor het preconceptiespreekuur er niet is gekomen. Niemand durft meer hardop te zeggen wat een gelul ook dat hele preconceptiegedoe is.
O, en ook die vervroegde inzet kraamzorg hebben wij vroedvrouwen zelf geregeld. We gaan toch zeker niet zelf de hele nacht naast zo'n primi zitten!
Het Perinatal Webbased Dossier een oplossing voor het verbeteren van de samenwerking? Ha, ja, tuurlijk, dan hoeven we niet met elkaar om de tafel, je kijkt gewoon even in elkaars dossier! Praktisch!
Veiligheid? De cliënt centraal? AMMEHOELA! Het eigen werkrooster centraal! De eigen praktijkorganisatie centraal! De eigen portemonnee centraal! Zelf buiten schot blijven centraal!
Bedoel ik te zeggen dat zorgverleners zichzelf totaal en compleet moeten wegcijferen voor de goede zaak in ruil voor een droge boterham? Wel zeker niet.
Maar het soort teksten als minister Schippers nu heeft geproduceerd en de overduidelijke, leugenachtige lobby die erachter zit - daar klopt geen moer van, dat kán gewoon niet kloppen. Dat gaat niet over waar het over gaat.
Vrouwen bevallen niet beter als ze geobserveerd worden. Als je volstrekt vreemden in hun ruimte laat. Als je ze uit hun huis haalt.
En bovenal: een toename van het aantal ziekenhuisbevallingen gaat de perinatale sterfte NIET doen dalen. Niet in de groep vrouwen die op dit moment thuis bevalt: die in de periode van 37 tot 42 weken.
Dus wie de brief maar leest - stel jezelf de vraag en stel hem vervolgens aan wie het horen wil: waar gaat dit nou echt over?
Hele hoge bergen centen; de adviezen van de stuurgroep
RUITENWISSERS
Jukeboxen
en wasmachines
koffiezetters
groentepletters
hakfabrieken
statistieken
nietmachines
welbelovers
flipperaars
en duikelaars
mixers
makkers
staakt uw wild geraas
door elkaar
gedraaide afstandselementen
hele hoge bergen centen
je kunt van nu af alles laten
je hoeft alleen maar dood te gaan de rest
doen al je automaten
en voor de tranen op mijn wangen
koop ik ruitenwissers
De moed is me even in de schoenen gezakt naar aanleiding van de brief van minister Schippers. En dat deed me denken aan een droevig liedje uit m'n jeugd.
Waar gaat het nou echt over?
Sterfte? Veiligheid?
Toe nou toch...
Wordt vervolgd.
Jukeboxen
en wasmachines
koffiezetters
groentepletters
hakfabrieken
statistieken
nietmachines
welbelovers
flipperaars
en duikelaars
mixers
makkers
staakt uw wild geraas
door elkaar
gedraaide afstandselementen
hele hoge bergen centen
je kunt van nu af alles laten
je hoeft alleen maar dood te gaan de rest
doen al je automaten
en voor de tranen op mijn wangen
koop ik ruitenwissers
De moed is me even in de schoenen gezakt naar aanleiding van de brief van minister Schippers. En dat deed me denken aan een droevig liedje uit m'n jeugd.
Waar gaat het nou echt over?
Sterfte? Veiligheid?
Toe nou toch...
Wordt vervolgd.
vrijdag 10 december 2010
De geboorte pleister
Waarde (vroed-)vrouwen,
Vandaag kreeg ik een link doorgestuurd naar de website van mijn eigen beroepsorganisatie.
Ik kan het niet kan laten er even wat details over in te koppen..
Vroeggeboorte voorspellen??
Door bij frequentere harde buiken gezwind naar het ziekenhuis te rijden en daar te worden getoucheerd? Desnoods vier keer per week?
Of gaan we dit soort dingen krijgen: 'met een dergelijk patroon van Braxton-Hicks contracties heeft u 75% kans om binnen nu en twee weken te gaan bevallen'.
En dan - hoe kan een dreigende vroeggeboorte worden voorkomen?
Bij een onbehandelde blaasontsteking kan ik me er nog iets bij voorstellen.
Maar heb ik iets gemist op het gebied nieuwe vormen van weeënremming die langer werken dan 24-48uur? Progesteron?
En hohoho, minder snel worden opgenomen - en dan: eerder met hun kindje naar huis? Omdat het later geboren wordt? Omdat we de dreigende vroeggeboorte hebben weten te ondervangen? En in hoeveel procent van de gevallen lukt dat? En hoeveel procent van de vrouwen zit wekenlang met zo'n pleister?
Ik krijg hier hele donkere kringen van onder mijn ogen.
Feitelijk is er nog niet eens echt 'bewezen' dat het goed is dat preterm geboren kinderen gescheiden worden van hun moeder! Om maar eens een zijsteeg te noemen.
Of beter gezegd nog: er zijn sterke aanwijzingen dat preterme kinderen die non-stop bij hun moeder zijn het beter doen dan hun in de couveuse liggende lotgenoten en dat dit echt meer aandacht verdient dan het nu krijgt.
Ik ben in een sombere bui - denk dat dergelijk onderzoek er niet gauw komt, simpelweg omdat er niet op verdiend kan worden en er zoveel geld voor onderzoek uit de industriële hoek komt. Die tocopleister, wat kost die?
En nu gaan we vrouwen werven voor de geboortepleister met de leus dat ze hun kindje eerder naar huis 'mogen'?
Van wie is dat kindje eigenlijk?
We lezen verder.
Wat wordt hier zomaar toegegeven: dat een schedelelectrode gevaarlijk is. Ach, ik dacht dat ongeboren kinderen geen pijn voelden..als je ziet hoe ze doorgaans uit hun moeder worden gehaald; alsof ze uit de klei worden getrokken.
Maar goed - de pleister dus, heeft nog meer voordelen. We gaan vrouwen 24 uur per dag 'in de gaten' houden, 'ver' voor de geboorte.
Ze bedoelen natuurlijk het ongeboren kind dat ze in de gaten gaan houden, niet de vrouw.
O, ja, de vrouw, de babyverpakking.
Die onhandige omhulling, waardoor wij deskundigen de baby niet kunnen zien en niets kunnen zeggen over hoe het daarmee gaat. Die verwachtingsvol opkijkt naar dokter Oei (zie foto): dokter, hoe gaat het met mijn kind?
Mag ik iets radicaals zeggen? Weet je wat ik wel eens onderzocht zou willen zien? Je neemt een groep vrouwen en geeft ze een zorgverlener die zegt: 'Jíj, de moeder, bent de primaire deskundige over je ongeboren kind en ik, de zorgverlener, kan dat alleen maar ondersteunen'. Daarnaast neem je een groep vrouwen die een zorgverlener heeft die zegt: 'Er kan op elk moment in de zwangerschap een acute situatie ontstaan, maar vanaf nu zullen wij je continu monitoren en ons uiterste best doen om elke ramp af te wenden. Wij zijn verantwoordelijk'.
En dan wil ik weten in welke groep de meeste vroeggeboorten zijn, en de geboortegewichten van alle kinderen, en de kwaliteit van leven in de zwangerschap voor de vrouwen, en last but not least een langetermijn follow up van de ontwikkeling van de kinderen en het ontstaan van problemen bij moeder of kind in de eerste jaren.
Van wie is die baby eigenlijk?
Geweldig en fantastisch voor die vrouwen, die dit willen - maar vrouwen die er het volste vertrouwen in hebben dat zij zelf nog altijd het meest deskundig zijn in 'weten' of hun ongeboren kind in goede conditie is (en dat zijn de meeste vrouwen) - hebben die stem?
Ethici en mensenrechtenactivisten, waar zijn jullie?
Rebekka.
woensdag 1 december 2010
Verplicht poliklinisch bevallen: de grootste stap terug in vrouwenrechten sinds 1800!
Nederland is een bijzonder land.
Tot pak m beet de eeuwwisseling was het zo, dat 70% van de vrouwen die er kinderen kregen, de wens hadden om, als ze gingen bevallen, dit thuis te doen.
En was het ook zo, dat de Nederlandse vroedvrouwen, tenslotte zelf ook meestal vrouwen, hier trots op waren - wij hadden iets behouden wat in veel 'Westerse' landen verdwenen is; onze 'autonomie'.
Onze 'autonomie', dat betekent: dat wij vroedvrouwen primair verantwoording afleggen aan de vrouw aan wie we zorg leveren - en aan niemand anders.
Het is 2010 - nog een week of vier.
Een rampjaar.
Het Rapport van de Stuurgroep Zwangerschap en Geboorte is verschenen. Met maatregelen om de perinatale sterfte omlaag te brengen.
Maar zonder dat er geïnventariseerd is wat vrouwen zelf willen - in hoeverre ze daarin bijvoorbeeld hun eigen verantwoordelijkheid willen nemen. Laat staan dat ze stemrecht hebben in de talrijke werkgroepen die er overal zijn opgericht.
En centralisatie blijkt helemaal 'in' te zijn - het antwoord op vele vragen als het gaat om specialisatie en hoogwaardige zorg.
Hoogwaardig in wát precies?
Ah, in bijvoorbeeld operaties die zeldzaam zijn - hoe meer je er doet hoe beter het gaat.
En misschien kunnen er door centralisatie meer te vroeg geboren kinderen beter in leven worden gehouden. Vroeggeboorte is een van de hoofdoorzaken van perinatale sterfte. Let wel: misschien. Hopelijk.
En verder?
Geld, geld, geld.
Er moeten 24u per dag, 7 dagen per week, gynaecologen en anesthesisten 'in huis' zijn op die plekken waar vrouwen uit de tweede lijn bevallen en waar vrouwen uit de eerste lijn heen verwezen worden.
Dat zou 'veilig' zijn en goed zijn voor het verlagen van de perinatale sterfte.
Dat is niet bewezen maar heeft mogelijk grote gevolgen voor het behoud van de thuisbevalling.
Maakt dit indruk op de megalomane plannenmakerij?
Geenszins. We gaan onverdroten verder met de centralisatie van de geboortezorg - en dus, zoals nu in Oost-Groningen gaat gebeuren, met de geboortehuizen waar vrouwen dus heen Moeten in plaats van mogen.
Gaan wij vroedvrouwen hier in mee?
Gaan we de rechten van vrouwen verkopen voor een paar centen? Of voor onze gemoedsrust misschien?
Tenslotte: als het common sense wordt om het welzijn van het ongeboren kind primair door een ander te laten beoordelen dan door de moeder zelf, dan staan wij vroedvrouwen, als we deze vrouwen op autonome wijze bijstaan, kwetsbaar. En de 'foetale nood' durante partu, dat is het doorslaggevende argument om te kiezen voor een verplicht poliklinische bevalling.
Gaan we door de knieën?
Mijn autonomie als vroedvrouw staat voor mij symbool voor de autonomie van elke vrouw over haar eigen lichaam.
Vrouwen zijn veel wijzer dan wij denken - en als ik als vroedvrouw niet als mijn primaire taak zie om achter een vrouw te gaan staan en in haar autonomie te geloven, WIE DAN WEL????
Tot pak m beet de eeuwwisseling was het zo, dat 70% van de vrouwen die er kinderen kregen, de wens hadden om, als ze gingen bevallen, dit thuis te doen.
En was het ook zo, dat de Nederlandse vroedvrouwen, tenslotte zelf ook meestal vrouwen, hier trots op waren - wij hadden iets behouden wat in veel 'Westerse' landen verdwenen is; onze 'autonomie'.
Onze 'autonomie', dat betekent: dat wij vroedvrouwen primair verantwoording afleggen aan de vrouw aan wie we zorg leveren - en aan niemand anders.
Het is 2010 - nog een week of vier.
Een rampjaar.
Het Rapport van de Stuurgroep Zwangerschap en Geboorte is verschenen. Met maatregelen om de perinatale sterfte omlaag te brengen.
Maar zonder dat er geïnventariseerd is wat vrouwen zelf willen - in hoeverre ze daarin bijvoorbeeld hun eigen verantwoordelijkheid willen nemen. Laat staan dat ze stemrecht hebben in de talrijke werkgroepen die er overal zijn opgericht.
En centralisatie blijkt helemaal 'in' te zijn - het antwoord op vele vragen als het gaat om specialisatie en hoogwaardige zorg.
Hoogwaardig in wát precies?
Ah, in bijvoorbeeld operaties die zeldzaam zijn - hoe meer je er doet hoe beter het gaat.
En misschien kunnen er door centralisatie meer te vroeg geboren kinderen beter in leven worden gehouden. Vroeggeboorte is een van de hoofdoorzaken van perinatale sterfte. Let wel: misschien. Hopelijk.
En verder?
Geld, geld, geld.
Er moeten 24u per dag, 7 dagen per week, gynaecologen en anesthesisten 'in huis' zijn op die plekken waar vrouwen uit de tweede lijn bevallen en waar vrouwen uit de eerste lijn heen verwezen worden.
Dat zou 'veilig' zijn en goed zijn voor het verlagen van de perinatale sterfte.
Dat is niet bewezen maar heeft mogelijk grote gevolgen voor het behoud van de thuisbevalling.
Maakt dit indruk op de megalomane plannenmakerij?
Geenszins. We gaan onverdroten verder met de centralisatie van de geboortezorg - en dus, zoals nu in Oost-Groningen gaat gebeuren, met de geboortehuizen waar vrouwen dus heen Moeten in plaats van mogen.
Gaan wij vroedvrouwen hier in mee?
Gaan we de rechten van vrouwen verkopen voor een paar centen? Of voor onze gemoedsrust misschien?
Tenslotte: als het common sense wordt om het welzijn van het ongeboren kind primair door een ander te laten beoordelen dan door de moeder zelf, dan staan wij vroedvrouwen, als we deze vrouwen op autonome wijze bijstaan, kwetsbaar. En de 'foetale nood' durante partu, dat is het doorslaggevende argument om te kiezen voor een verplicht poliklinische bevalling.
Gaan we door de knieën?
Mijn autonomie als vroedvrouw staat voor mij symbool voor de autonomie van elke vrouw over haar eigen lichaam.
Vrouwen zijn veel wijzer dan wij denken - en als ik als vroedvrouw niet als mijn primaire taak zie om achter een vrouw te gaan staan en in haar autonomie te geloven, WIE DAN WEL????
zondag 28 november 2010
Fragment
'Daar lag tegen een duin, vlakbij de kust
een vrouw, groot als een godenbeeld,
maar gaaf, het was een beeld van rust.
Zij lag bewegingloos, haar ogen stonden open
en wat geruis leek van de zee of van de wind
bleek fluisteren te zijn, waarnaar zij scheen te luisteren.
O laat mij vrij, fluisterde zij naar boven,
o laat mij vrij, desnoods om kwaad te doen.
Laat mij luid spreken, ook al zou ik liegen,
geef mij te eten, drinken, ook al zou ik spugen,
liefhebben, zelfs al zou ik ontrouw zijn.
Ik vast te lang en haat de geur der heiligheid,
ik ben op slot en haat de veiligheid.
Ik lig als Gulliver gebonden
door duizend levende, niet zichtbare en taaie draden.
(....)'
Uit M.Vasalis, Vergezichten en Gezichten, 'Fragmenten, III)
een vrouw, groot als een godenbeeld,
maar gaaf, het was een beeld van rust.
Zij lag bewegingloos, haar ogen stonden open
en wat geruis leek van de zee of van de wind
bleek fluisteren te zijn, waarnaar zij scheen te luisteren.
O laat mij vrij, fluisterde zij naar boven,
o laat mij vrij, desnoods om kwaad te doen.
Laat mij luid spreken, ook al zou ik liegen,
geef mij te eten, drinken, ook al zou ik spugen,
liefhebben, zelfs al zou ik ontrouw zijn.
Ik vast te lang en haat de geur der heiligheid,
ik ben op slot en haat de veiligheid.
Ik lig als Gulliver gebonden
door duizend levende, niet zichtbare en taaie draden.
(....)'
Uit M.Vasalis, Vergezichten en Gezichten, 'Fragmenten, III)
zaterdag 27 november 2010
Vrouwen, (hopelijk) geen makke schapen
Enige dagen terug stond er weer eens een artikel in Medisch Contact. Een hoogleraar met een mening.
Je kunt hier meelezen als je wilt.
Jan Vandenbroucke in de bocht - en collega Wim Mol geeft commentaar. Die noemt de mening van Jan genuanceerd op één punt na. De bewering namelijk dat de 'medische' ingrepen die in Nederland worden gedaan 'zin' hebben.
T gaat weer over risico's.
En er worden weer simpele oplossingen bedacht voor complexe problemen.
Ontschotten - dan hoeft er niet meer overgedragen te worden. Zo, zo.
Ik denk niet, dat Jan er primair mee bedoelt, dat álle vrouwen onder zorg van een vroedvrouw komen - en dat de gynaecoloog een ondersteunende rol gaat krijgen.
Dat zou anders fraaie ontschotting opleveren.
Je kunt hier meelezen als je wilt.
Jan Vandenbroucke in de bocht - en collega Wim Mol geeft commentaar. Die noemt de mening van Jan genuanceerd op één punt na. De bewering namelijk dat de 'medische' ingrepen die in Nederland worden gedaan 'zin' hebben.
T gaat weer over risico's.
En er worden weer simpele oplossingen bedacht voor complexe problemen.
Ontschotten - dan hoeft er niet meer overgedragen te worden. Zo, zo.
Ik denk niet, dat Jan er primair mee bedoelt, dat álle vrouwen onder zorg van een vroedvrouw komen - en dat de gynaecoloog een ondersteunende rol gaat krijgen.
Dat zou anders fraaie ontschotting opleveren.
Waar ik zelf van ging schuddebuiken was de zin:
‘Voorspellen wie acuut moet worden ingestuurd, lijkt niet goed mogelijk'
Nee, dat hale je de koekoek.
Maar is dat echt de onbescheiden ambitie die we zouden willen hebben?
Tegen welke prijs??
Het wordt met de dag serieuzer, de toon, de 'deskundigheid', de nuanceringen. Bevallen, dat moet wel iets heel ingewikkelds zijn.
En kijk dan ook nog een keer naar de bijgaande foto. Hoe diep kun je gaan? Is er goed voor deze vrouw gezorgd? Gaat zij prettig baren zo? Ik hoop maar voor haar, dat er sprake was van een ernstig verhoogd risico, want anders zou het, evidence based, een slechte zaak zijn dat ze zo aan banden is gelegd. Al ziet het er wél echt 'medisch' uit.
En ja, 'medisch', dat is haast synoniem met 'veilig'. Hoera.
Ach, wat maak ik me ook druk.
Hoe lang duurt het nog dat de focus op die kleine groep sterfte ligt die tijdens een baring bij vrouwen die nog in de eerste lijn zijn ontstaat?
Terwijl er al vastgesteld is, dat als alle vrouwen die in de eerste lijn bevallen vanaf nu in de tweede lijn bevallen, dat een verlaging van het sterftecijfer van 9,9 naar 9,7 per 1000 zou betekenen (als de berekeningen kloppen) -
ik zeg: ander onderwerp!!
Vroedvrouwen, laat je niet gek maken. Een arts is geen vroedvrouw - en vice versa. En al komen er zowel in de eerste als in de tweede lijn baby's uit buiken van vrouwen (al is dat in de eerste lijn niet via een jaap boven de symfyse), daarmee komt de rest nog niet op hetzelfde neer.
Voort dus vooral met ons sterker te profileren in waar onze kracht ligt (hebben we dat helder genoeg?).
O en by the way vrouwen - als het zo is als ik soms vrees, dat er een groeiende groep verloskundigen is die denkt dat het er vooral om gaat dat die baby levend uit die buik komt en dat het 'hoe' van ondergeschikt belang is - dan hebben we pas echt veel te doen.
Het moet niet zo worden dat de gemiddelde dierenarts meer 'verstand' van bevallen heeft dan wij....
‘Voorspellen wie acuut moet worden ingestuurd, lijkt niet goed mogelijk'
Nee, dat hale je de koekoek.
Maar is dat echt de onbescheiden ambitie die we zouden willen hebben?
Tegen welke prijs??
Het wordt met de dag serieuzer, de toon, de 'deskundigheid', de nuanceringen. Bevallen, dat moet wel iets heel ingewikkelds zijn.
En kijk dan ook nog een keer naar de bijgaande foto. Hoe diep kun je gaan? Is er goed voor deze vrouw gezorgd? Gaat zij prettig baren zo? Ik hoop maar voor haar, dat er sprake was van een ernstig verhoogd risico, want anders zou het, evidence based, een slechte zaak zijn dat ze zo aan banden is gelegd. Al ziet het er wél echt 'medisch' uit.
En ja, 'medisch', dat is haast synoniem met 'veilig'. Hoera.
Ach, wat maak ik me ook druk.
Hoe lang duurt het nog dat de focus op die kleine groep sterfte ligt die tijdens een baring bij vrouwen die nog in de eerste lijn zijn ontstaat?
Terwijl er al vastgesteld is, dat als alle vrouwen die in de eerste lijn bevallen vanaf nu in de tweede lijn bevallen, dat een verlaging van het sterftecijfer van 9,9 naar 9,7 per 1000 zou betekenen (als de berekeningen kloppen) -
ik zeg: ander onderwerp!!
Vroedvrouwen, laat je niet gek maken. Een arts is geen vroedvrouw - en vice versa. En al komen er zowel in de eerste als in de tweede lijn baby's uit buiken van vrouwen (al is dat in de eerste lijn niet via een jaap boven de symfyse), daarmee komt de rest nog niet op hetzelfde neer.
Voort dus vooral met ons sterker te profileren in waar onze kracht ligt (hebben we dat helder genoeg?).
O en by the way vrouwen - als het zo is als ik soms vrees, dat er een groeiende groep verloskundigen is die denkt dat het er vooral om gaat dat die baby levend uit die buik komt en dat het 'hoe' van ondergeschikt belang is - dan hebben we pas echt veel te doen.
Het moet niet zo worden dat de gemiddelde dierenarts meer 'verstand' van bevallen heeft dan wij....
donderdag 25 november 2010
Een gezondheidsbevorderend citaat
"Aangezien het leven zelf een wereldwijd fatale, seksueel overdraagbare aandoening is, vraagt het ten volle leven van dit leven een evenwicht tussen redelijke en onredelijke risico's. Omdat dit evenwicht een kwestie van gezond verstand is, is er weinig plaats voor dogmatisme. De huidige preoccupatie met de gezondheid is in hoge mate óngezond, terwijl wij bovendien door de media steeds weer met nieuwe gevaren voor de gezondheid worden geconfronteerd. Veel van die gevaren komen zelden voor en de kans dat wij er persoonlijk door worden getroffen, is extreem klein. Wij doen er daarom beter aan ze te negeren."
(Dwalingen en Dwaasheden in de Geneeskunde, P.Skrabanek & J.McCormick, SUN 1993, blz.47)
Dit vind ik nou een fris citaat. Scherp - en voorzien van de boodschap om niet zo te vrezen en dat vind ik echt een heel goed advies.
Wat er ook gaande is, angst maakt het pas echt ellendig.
Wat dat betreft is 'risico-denken' niet best voor de gezondheid.
Je zit toch maar steeds te denken aan wat er mis kan gaan en wat je eraan kan doen om dat te voorkomen.
En ook als er niks aan valt te voorkomen - wil je dat toch proberen.
En al proberend blijkt het resultaat misschien tegen te vallen, maar voor je t weet sta je hetzelfde toch steeds te herhalen omdat je er niet meer mee durft op te houden. Je weet maar nooit tenslotte..
Als vroedvrouw houd ik me elke dag bezig met risicoselectie.
Het compleet negeren van risico's zou niet wijs zijn. Maar evengoed vind ik het de moeite waard om onder de aandacht te brengen dat een verhoogd risico nog geen complicatie is en bovendien nog niet veel zegt over het individu dat je voor je hebt.
En dat maakt het een complexe zaak, risicoselectie.
(Dwalingen en Dwaasheden in de Geneeskunde, P.Skrabanek & J.McCormick, SUN 1993, blz.47)
Dit vind ik nou een fris citaat. Scherp - en voorzien van de boodschap om niet zo te vrezen en dat vind ik echt een heel goed advies.
Wat er ook gaande is, angst maakt het pas echt ellendig.
Wat dat betreft is 'risico-denken' niet best voor de gezondheid.
Je zit toch maar steeds te denken aan wat er mis kan gaan en wat je eraan kan doen om dat te voorkomen.
En ook als er niks aan valt te voorkomen - wil je dat toch proberen.
En al proberend blijkt het resultaat misschien tegen te vallen, maar voor je t weet sta je hetzelfde toch steeds te herhalen omdat je er niet meer mee durft op te houden. Je weet maar nooit tenslotte..
Als vroedvrouw houd ik me elke dag bezig met risicoselectie.
Het compleet negeren van risico's zou niet wijs zijn. Maar evengoed vind ik het de moeite waard om onder de aandacht te brengen dat een verhoogd risico nog geen complicatie is en bovendien nog niet veel zegt over het individu dat je voor je hebt.
En dat maakt het een complexe zaak, risicoselectie.
zondag 21 november 2010
De holle frase van de keuzevrijheid
Waarde vrouwen,
'Moeder en kind centraal'. 'Keuzevrijheid'.
Graag wil ik nog eens roepen wat een loze termen dat kunnen zijn.
Alle goed bedoelde rapportages van het afgelopen jaar hebben één uitgangspunt gemeen: dat van de vrouw als leek en de zorgverlener als de deskundige én als de verantwoordelijke. Daarbij lijkt er toenemend uitgegaan te worden van zwangerschap en bevalling als 'mogelijk' riskante ondernemingen, zonder veel ruimte te laten voor andere visies.
Dat levert op zijn mooist een machtsverhouding van die van een vader tot zijn kind op, of, zo je wilt, van een moeder tot haar kind.
Ik heb een fantastisch artikel, ook weer van Tricia Anderson, dat heet: 'the misleading myth of choice'.
Ik zal iets beschrijven uit m'n eigen werk waarin helder wordt dat keuzevrijheid in veel gevallen kul is.
Een vrouw is zwanger van haar eerste kind. Alles gaat prima, t kind groeit goed en de zwangere voelt zich goed. Ze bereidt zich grondig voor op haar bevalling, samen met haar partner. Ze wil de klus heel graag 'zelf' klaren en het liefst met zo min mogelijk interventies.
Maar haar kind blijkt in stuit te liggen en zo te willen blijven liggen.
Dat betekent een bevalling in de tweede lijn.
En dat betekent, dat het scenario rond haar bevalling direct heel anders wordt; in een vroeg stadium naar het ziekenhuis, continu CTG registratie, om te beginnen. Meerdere vreemden om haar heen. En hoewel ze de ontsluitingsfase prima weet door te komen, wordt de zaak heel anders op het moment dat er VO wordt geconstateerd. Er komen allerlei extra mensen de kamer binnen. Ze moet op haar rug gaan liggen, beensteunen, een dwarsbed. De weeën houden op - en na tien minuten persen wordt er besloten tot een keizersnede in verband met suboptimale omstandigheden bij een stuit.
Ok dan.
Na een jaar of twee wordt ze opnieuw zwanger. Ze heeft veel aan deze eerste bevalling overgehouden - maar dat is voor een ander verhaal. Ze zou zeer graag vaginaal bevallen. Ze zou het liefst bevallen in aanwezigheid van een zorgverlener van haar eigen keuze en niet met een vreemde. Ze zou het liefst zo min mogelijk interventies ondergaan, tenzij medisch echt noodzakelijk en dan alleen als ze hier zelf ook zeker van is. Ziekenhuis ok, maar de rest graag gemotiveerd anders.
Dit zijn volgens mij verre van onredelijke wensen!
Ik ga voor haar overleggen met een gynaecoloog van ziekenhuis A. Ik leg hem de vraag voor: zullen we in dit specifieke geval samenwerken? Volgens de VIL heeft deze mevrouw een medische indicatie, maar gezien het vlotte verloop van de eerste bevalling en het feit dat de keizersnede bij een stuit is gedaan (na een niet vorderende uitdrijving van tien minuten) - en gezien het feit dat deze mevrouw zichzelf heel goed heeft geïnformeerd en het waarom van haar wensen heel goed kan onderbouwen (waarbij zij ook het eventuele risico op een uterus-ruptuur meenam) - zou het een idee zijn om haar medium risk te laten bevallen? Of bijvoorbeeld bij binnenkomst een CTG te doen en dat ter beoordeling van de gynaecoloog laten, maar als dat CTG goed is medium risk te begeleiden?
De gynaecoloog zegt: 'Nee. Stuur deze mevrouw maar voor consult, dan zullen we haar uitleggen waarom we in Nederland werken zoals we werken.'
Ik vraag: is het dan bespreekbaar om jullie zorg aan te passen aan haar wensen? Dus zorgen voor een vaste zorgverlener in haar zwangerschap die haar ook gaat begeleiden bij de bevalling?
Deze vraag wekt wrevel op. Natúúrlijk is dat niet mogelijk.
Bij ziekenhuis B kreeg ik min of meer dezelfde reacties.
In eerste instantie heb ik deze boodschap bij de zwangere teruggelegd: ik wil wel wat voor je doen, maar ik 'kan' niet.
En daarmee werk ik in feite actief mee aan een oplossing die ze vervolgens serieus ging overwegen: om zo lang te wachten met een zorgverlener bellen, dat het 'te laat' was om nog naar het ziekenhuis te kunnen.
(overigens was er in dit specifieke geval nog een gynaecoloog C in ziekenhuis 3 die mee wilde denken, gelukkig. Maar wat te doen in al die situaties waarin die er niet is?)
Ik word geacht om deze zwangere aan de hand van de 'risico's' die zij en haar ongeboren kind loopt te motiveren om overstag te gaan voor het systeem - en dus een bevalling tegemoet te gaan met interventies die ze niet wil. Of die risico's in haar specifieke geval mogelijk anders zijn, dat word ik geacht niet in overweging te nemen.
Daarmee maak ik mezelf medeplichtig aan een manier van zorg verlenen die niets van doen heeft met 'moeder centraal' en al helemaal niet met 'keuzevrijheid'.
En dat doe ik dan in het belang van dat systeem en niet in het belang van haar zelf.
Zoals Tricia het formuleert: 'We emphasise the standardisation of care pathways rather than an individualised approach; the supremacy of technology overshadows women's voices; and bureaucracy and fear of litigation tramples over their wishes and dreams. Only certain 'choices' are sanctioned. Care remains firmly intitution-centered; in the case of this woman, the interests of the staff and the institution were of more concern to everyone while the wishes of the woman were seen as irritation.'
Onze medeplichtigheid aan dit systeem!
Dat klotige klusje van: spijtige blik, opgetrokken schouders, handenpalmen naar boven en dan zeggen 'ja meid, wat vervelend nou voor je hè dat het allemaal weer anders loopt - maar ja, het is wél in het belang van je kind, dát is toch het allerbelangrijkste...' -
Ik zeg: daar moeten wij vroedvrouwen mee Ophouden! Het is niet ok! Het is geen goeie zorg! Het is gebaseerd op aannames die dringend aan revisie toe zijn!
'Surely the only right way forward is to embrace the concept of feminist care, where women are absolute equals and partners and in control over their own bodies - what is done to them, when and how and by whom'.
('Essential midwifery practice', hoofdstuk 15 (Mary Stewart), blz. 285)
zaterdag 20 november 2010
geboortehuis
Met de bril op van gisteren hoeft de discussie niet over thuis bevallen te gaan.
Er is niet eens discussie mogelijk of thuis idealiter de beste plek is voor een vrouw om te bevallen.
Wél zou de discussie kunnen gaan over wat te doen als er redenen zijn om aan te nemen dat er iets minder ideale omstandigheden zijn.
De eerste die dat zou moeten bepalen, is de vrouw zelf.
Wij zouden daar een rol bij kunnen spelen als het gaat om het concreet maken van wat precies het probleem is. En om mee te denken of 'niet thuis' bevallen een oplossing zou kunnen zijn.
En misschien zou het wel mogelijk kunnen zijn dat er een soort 'bevalplek' is waar een vrouw heen kan gaan om haar kind te baren, om niet-medische redenen.
Bij gedachten over een 'geboortehuis' denk ik daar wel eens aan. Als het gaat om gegarandeerd 'veilig' zijn in de zin van dat je privacy gerespecteerd wordt. Of waar je een rustige omgeving voor jezelf hebt waar je bijvoorbeeld je stem kan laten horen zonder dat je aan de buren denkt. Dat zou misschien voor een deel van de vrouwen gewenst kunnen zijn - meer dan haar eigen huis dat biedt.
Kun je over nadenken.
Wil ik best over nadenken.
Ik vraag me alleen af of een motief als dit werkelijk ten grondslag ligt aan de huidige trend van geboortehuizen.
Dat dat niet het geval is, wordt wat mij betreft alleen al helder doordat vrouwen zelf helemaal niet betrokken worden bij het op poten zetten van zulke huizen. Dat is toch niet logisch?
Mijn voorstel zou zijn om daar waar plannen liggen voor nieuwe geboortehuizen, haast te maken met het betrekken van vrouwen zelf bij deze plannen. Het gaat om HUN eventuele bevalplek namelijk.
Een bevalling zou geen 'business' mogen zijn, laat staan 'lopende band werk'. Daar is het veel te belangrijk voor, niet alleen omdat er een nieuw mens geboren wordt, maar ook omdat een goede bevalling van structurele invloed is op het zelfbeeld van een vrouw en op haar gezondheid - beide factoren die van groot belang zijn als het gaat om haar vermogen tot 'moederen'.
Lange termijn-effecten op iemands gezondheid worden op dit moment structureel ondergewaardeerd...
Er is niet eens discussie mogelijk of thuis idealiter de beste plek is voor een vrouw om te bevallen.
Wél zou de discussie kunnen gaan over wat te doen als er redenen zijn om aan te nemen dat er iets minder ideale omstandigheden zijn.
De eerste die dat zou moeten bepalen, is de vrouw zelf.
Wij zouden daar een rol bij kunnen spelen als het gaat om het concreet maken van wat precies het probleem is. En om mee te denken of 'niet thuis' bevallen een oplossing zou kunnen zijn.
En misschien zou het wel mogelijk kunnen zijn dat er een soort 'bevalplek' is waar een vrouw heen kan gaan om haar kind te baren, om niet-medische redenen.
Bij gedachten over een 'geboortehuis' denk ik daar wel eens aan. Als het gaat om gegarandeerd 'veilig' zijn in de zin van dat je privacy gerespecteerd wordt. Of waar je een rustige omgeving voor jezelf hebt waar je bijvoorbeeld je stem kan laten horen zonder dat je aan de buren denkt. Dat zou misschien voor een deel van de vrouwen gewenst kunnen zijn - meer dan haar eigen huis dat biedt.
Kun je over nadenken.
Wil ik best over nadenken.
Ik vraag me alleen af of een motief als dit werkelijk ten grondslag ligt aan de huidige trend van geboortehuizen.
Dat dat niet het geval is, wordt wat mij betreft alleen al helder doordat vrouwen zelf helemaal niet betrokken worden bij het op poten zetten van zulke huizen. Dat is toch niet logisch?
Mijn voorstel zou zijn om daar waar plannen liggen voor nieuwe geboortehuizen, haast te maken met het betrekken van vrouwen zelf bij deze plannen. Het gaat om HUN eventuele bevalplek namelijk.
Een bevalling zou geen 'business' mogen zijn, laat staan 'lopende band werk'. Daar is het veel te belangrijk voor, niet alleen omdat er een nieuw mens geboren wordt, maar ook omdat een goede bevalling van structurele invloed is op het zelfbeeld van een vrouw en op haar gezondheid - beide factoren die van groot belang zijn als het gaat om haar vermogen tot 'moederen'.
Lange termijn-effecten op iemands gezondheid worden op dit moment structureel ondergewaardeerd...
Abonneren op:
Posts (Atom)