Gewichtige vrouwen

Een vrouw van gewicht, met een BMI boven de 30 - 35 - 40  -
wordt dus tegenwoordig steeds meer gezien als een vrouw met een 'verhoogd risico'.
Ook als ik het hele wild-west dat is losgebarsten rondom de glucose-screening hier voorlopig buiten hou, valt er genoeg over te zeggen. Dat glucose-gedoe is een aparte post waard - maar voor dit moment laten we het bij een 'gewichtige vrouw' met de mooiste glucoses die we maar kunnen verzinnen. 
Die bestaan! 
Ze is zwanger van haar tweede, heeft twee jaar geleden na een ongestoorde zwangerschap een vlotte thuisbevalling achter de rug en verheugt zich op de komst van haar tweede kind.
Het thuis bevallen is haar goed bekomen - en dat wil ze graag weer.


Ze meldt zich bij haar verloskundigen aan. Deze verloskundigen hebben de afgelopen twee jaar niet stil gezeten. Sterker nog, juist deze jaren is de druk op hen om 'veilig' te werken heel erg toegenomen. Er gaat geen maand voorbij of er wordt wel weer iets nieuws gepubliceerd waaruit blijkt dat de eerste lijn in Nederland het niet goed doet, of dat het systeem niet deugt, dat we te weinig ingrijpen, dat we een 'hoge babysterfte' hebben. Gynaecologen kunnen het niet laten om over een tak van de gezondheidszorg waar ze doorgaans weinig in hebben rondgekeken (de eerste lijns verloskunde dus) met een deskundig gezicht van alles te zeggen. Een bevalling is een bevalling tenslotte. Toch? 
De verloskundigen willen hun goede wil graag tonen en nemen dus actief deel aan overleggen met ziekenhuizen. Daarbij komen er steeds meer protocollen.  
En die protocollen worden natuurlijk niet uit een of andere mouw geschud - nee, die zijn zo veel mogelijk 'evidence based'.


Een collega had het laatst ergens over de 'Grote Drie', de schrik van elke vroedvrouw - Schouderdystocie, Fluxus en Onverwacht Slecht Kind.


Je moet wel erg onderkoeld zijn als vroedvrouw wil je niet ooit eens, als deze dingen 'gebeurden' bij een thuisbevalling, een gedachte hebben gehad als: 'was ik nou maar in het ziekenhuis geweest'. In een ziekenhuis is veel meer backup en daar lopen de artsen rond die, bij echte pathologie, bij kunnen springen.


Toch hou ik zelf een onzeker gevoel bij die veronderstelde extra veiligheid van een ziekenhuis.
Dit is een complex onderwerp en er is niet een antwoord waarvan ik denk 'zo zit het'. Maar is voel me toenemend ongerust over het gemak waarmee dingen voor 'waar' aangenomen worden, simpelweg omdat 'iedereen het zegt'. 
Of voor waar worden aangenomen omdat het 'evidence based' zou zijn. Er is nog altijd maar bar weinig onderzoek beschikbaar dat over te zetten valt op een eerstelijns setting. Die is er namelijk vrijwel niet meer in de wereld. Ja, hier in Nederland, maar wij hebben een inhaalslag te maken op het gebied van onderzoek...als we nog tijd hebben.


Terug naar de zwangere.
Zij hoort bij de intake van haar verloskundige dat voortschrijdend inzicht laat zien, dat een zwangere met haar BMI beter in een ziekenhuis kan bevallen. 
Zij begrijpt het niet goed - twee jaar terug woog ze evenveel als nu en ze is nooit een dag ziek, ze voelt zich zelfs heel gezond! Tegen een bevalling ziet ze niet op, de vorige keer ging het prima...waarom moet ze naar een ziekenhuis?
Het zal niet makkelijk geweest zijn voor de verloskundigen om hier een antwoord op te vinden. En kennelijk hebben ze er ook geen antwoord op gevonden waar de zwangere werkelijk vrede mee had, anders was de zaak niet in een klacht geëindigd.


Een vrouw met een hoge BMI zou een verhoogde kans hebben op een schouderdystocie en op een fluxus, twee van de Grote Drie....
En hoewel ik weet, dat er ook onderzoek is die dat bevestigt - 
je raadt het al, daar kom ik weer met m'n vraag:
"Is het waar?"
Laten we het eerst eens over die schouderdystocie gaan hebben. Heeft deze betreffende mevrouw, met haar voorgeschiedenis en motivatie, een verhoogde kans op een schouderdystocie? En zo ja, hoe komt dat dan?


Wordt vervolgd!

Over de rug van de zwangere?

Nog even door over het nieuwste rapport van de klachtencommissie.

Er staat nog wel wat meer in waar mijn wenkbrauwen van omhoog schoten.

In die casus waar ik gisteren over schreef staat de volgende zin.

"Hierbij wil de commissie nog opmerken dat in een groepspraktijk alle verloskundigen achter het beleid moeten kunnen staan. Immers, het is niet van te voren vast te stellen wie de bevalling gaat begeleiden en een verloskundige moet niet in een situatie terecht komen die zij niet verantwoord acht."

Dit wordt toegevoegd aan een betoog van de commissie waaruit blijkt, dat naar hun oordeel de wens van de zwangere voldoende is meegenomen in het voorgenomen beleid.

Wat wordt hier nou gezegd? Op het eerste gezicht denk je: ja, natuurlijk, helemaal waar. In een groepspraktijk kan het niet zo zijn dat Truus het niet erg vindt dat een bed niet op klossen staat bij een thuisbevalling en Gerda wel. Dat Marijke het prima vindt om een thuisbevalling te begeleiden bij een 'dikke' oude bekende en Jolanda niet. Je hoeft niet alles helemaal hetzelfde te doen, maar op beleidsniveau moet je wel 'eenduidig' zijn, althans, wel als je 'onderling uitwisselbaar' wilt zijn.

Zegt dat iets over de cliënt-gerichtheid van je zorg? Nou ja, dat je 'duidelijkheid' schept - op zich erg prettig om te weten waar je aan toe bent als zwangere.

Maar stél. Stel nou dat een cliënt geen echo's wil. Als een van de collegae in een groepspraktijk hier ongemakkelijk bij is, zal dat invloed hebben op de manier waarop zij zorg verleent aan de betreffende cliënt. Betekent dit dan, dat deze cliënt om die reden een echo moet ondergaan? Of moet ze dan maar poliklinisch bevallen? 

Nee toch hoop ik.

(Ik weet natuurlijk allang dat het helaas maar al te vaak Wél zo gaat).

Maar mensen, wacht even hoor.

In de casus waar het hier over ging betrof het een zwangere die overduidelijk zelf een thuisbevalling verantwoord achtte. Nogal wiedes, ze was de vorige keer ook thuis bevallen en nogal goed óók. Protocol of geen protocol. 

Dit is geen exotische wens! Ze heeft geen sectio in de anamnese bij haar vorige bevalling, of andere complicaties - 

Het is bepaald ook niet iets onbelangrijks - een bevalling doe je maar één keer en het maakt nogal wat uit waar je dat doet...

Ik zou de overweging van de verloskundige die in dit geval een thuisbevalling op voorhand niet zag zitten graag willen horen, want hoe ik het ook wend of keer, als het gaat over de positief voorspellende waarde voor het welslagen van een op handen zijnde bevalling, is er toch niets zo mooi als de voorspoedig verlopen vorige baring? En moeten we dan nu ineens gaan vrezen voor schouderdystocie en fluxus? Mogen hier nog 'eerstelijns vragen' bij gesteld worden? 

Elke keer als ik erover nadenk keil ik van m'n stoel! 

Hoe kun je in de eerste lijn aan het werk zijn als je hier al de zenuwen van krijgt?

Kortom.

Helemaal waar hoor, dat alle maten achter het beleid moeten kunnen staan.

Maar als dat niet het geval is zijn er nog wel wat andere opties te bedenken dan het protocol door de strot van de zwangere drukken en achteraf net doen of dat tóch valt onder 'cliëntgericht werken'. 

Je kunt onderling afspraken maken zodat de collega die zich er niet prettig bij voelt wordt ontzien. Mocht ze dienst hebben ten tijde van de bevalling, dan mag ze de achterwacht bellen. Want inderdaad, in de meeste groepspraktijken is 'het niet van tevoren vast te stellen wie de bevalling gaat begeleiden'.

(Even terzijde - als ik zwanger was zou ik toch niet na kunnen laten om te vragen: waarom eigenlijk niet???)

En je kunt doorverwijzen naar een andere praktijk, die een thuisbevalling wél aandurft. 

Van mij had de commissie deze opties wel even mogen benoemen, zó vreemd of nieuw zijn die toch niet?

En vooral had wat mij betreft expliciet vermeld mogen worden, dat het protocol volgen, ongeacht of dit terecht was of niet, systeem- of praktijk-gericht werken was - en was de term 'cliëntgerichte zorg' uit het hele betoog geweerd. 
Tenzij we met elkaar overeenkomen dat een dergelijke manier van maternalistische, 'voor-eigen-bestwil'-zorg verlenen 'cliëntgericht' is - maar daar zie ik niet veel in!

Protocollenboerderij Nederland

Het is bijna twee maanden geleden sinds m'n laatste post.

Eerst was ik van plan om eens iets 'leuks' te gaan schrijven in plaats van altijd maar die vragen, vragen, vragen.

Toen zakte de moed me in de schoenen en die heb ik vandaag pas weer op weten te hijsen. Maar het wordt toch weer mopperen vandaag!

De afgelopen maanden krijg ik een absolute overkill aan ontwikkelingen te verwerken. Een hele grote dieseltrein die door het land raast en niemand die hem af kan remmen. Een noodrem lijkt op dat ding niet te zitten. 

Integrale zorg, visie, veiligheid, centralisatie, thuisbevalling, you name it...

Ik ben zorgelijk over wat er in Nederland gebeurt.

Me di ca li se ring.

Met een schijnheilig sausje van veiligheid en risicobeperking, minister tevreden, journalisten tevreden, gynaecologen tevreden... Maar ondertussen zijn we vooral ook als verloskundigen zélf goed geholpen, hebben we tenminste alles 'gedaan' en niks gelaten, ons treft geen schuld en nog een goeie boterham en veel vrije dagen ook. Hoppa, wat willen we nog meer. En we kijken niet op een echootje meer of minder....

Nou er alleen nog even op rekenen dat vrouwen dankbaar ja en amen blijven knikken bij al die deskundigheid waar ze van mogen profiteren en zich vooral niet teveel gaan afvragen of dat bijdraagt aan hun welzijn en wat te doen als dat niet zo is...ach, zolang we onze macht maar laten gelden komt dat wel goed toch? Dames, dit beeldige T-shirt past iederéén, u dus ook! En anders helpen we wel even om het over uw hoofd te trekken...

En zo wordt bijvoorbeeld in rap tempo de thuisbevalling om zeep geholpen - mijn beroepsgroep werkt daar hard aan mee, minstens zo hard als de NVOG.

Maar op een aalgladde manier, want: Natúúrlijk zijn ze voorstander van thuis bevallen (mits dit veilig is en dat bepalen zij, niet de zwangere zelf) en Natúúrlijk zijn ze voorstander van 'keuzevrijheid' (daarom moeten er ook overal geboortehuizen komen, zodat vrouwen tenminste fatsoenlijk kunnen kiezen om dáár te gaan bevallen) en Natúúrlijk willen ze graag 'cliëntgerichte zorg' verlenen (waarbij 'cliëntgericht' zoveel betekent als: dat je de wens van de cliënt betrekt bij je besluit om de door haar gevraagde thuisbevalling te weigeren - je beslissing hoeft er niet anders van te worden, zolang je maar schriftelijk kan laten zien dat je op de hoogte was van en begaan met haar wens!).

Wat kun je hier tegen in brengen?

Het zijn toch de beste bedoelingen?

Een voorbeeld van waar deze volstrekte kolder toe leidt las ik vandaag in het verslag van de klachtencommissie van de KNOV, net uit.

Een vrouw bevalt in 2008 voorspoedig thuis van haar eerste kind, een gezonde achtponder. 

In 2010 is ze voor de tweede keer zwanger en komt bij dezelfde verloskundigenpraktijk als waar ze de eerste keer was. Ze wil graag weer thuis bevallen. Mag niet meer, vanwege haar BMI (Body Mass Index). 

Haar BMI - die hetzelfde is als bij haar eerste zwangerschap. 

Nieuwe protocollen, ziet u, vandaar hè.

De wetenschap is nou eenmaal in beweging, dat is bekend.

In 2008 was deze mevrouw nog gezond genoeg om thuis te bevallen, als primi nog wel, in 2010 niet meer. Zonder dollen!!! Zelfde mevrouw!!!

Deze mevrouw klaagt hierover. Denk je dat ze gelijk krijgt, of zelfs een woord van begrip van de klachtencommissie?

Vergeet het maar. Sterker nog, er is hier 'cliëntgerichte zorg' geleverd, omdat de wens van de mevrouw 'zorgvuldig' is 'meegenomen' in de afweging van het te voeren beleid!! 

Ik denk error error error error, ik sla eens hard met m'n kop tegen de muur, helpt niks, er komt geen begrip, het is me te absurd.

Misschien ben ik gek?

Hoe het ook zij - mocht iemand die dit leest toevallig een vrouw kennen die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt, zeg haar dan even namens mij: het mogen dan moderne protocollen zijn, maar daarom is het nog niet 'wijs'....

En wat wijsheid is - dat is vaak best een zoekerij, maar in de protocollen an sich valt die wijsheid in elk geval niet te vinden.

Dus temidden van al deze absurditeit roep ik vandaag:

Lang Leve de eigenwijze!

de omgekeerde wereld

Op 10 mei schreef ik op dit blog het stuk "opnieuw een feministische paradox".

Het laatste daaruit was iets dat een 'wordt vervolgd' verdiende. Hier is het nog een keer:

"Als vrouwen alle ruimte nemen (en: krijgen) om hun bevalling te bezien als een uniek proces, waarbij van tevoren niets 'hoeft' en alles 'mag'; als vrouwen gerespecteerd worden als voor rede vatbare wezens die precies kunnen aangeven wat ze nodig hebben; als vrouwen ab-so-lute privacy gewaarborgd krijgen en domweg met rust gelaten worden tijdens hun bevalling; als vrouwen tijdens hun bevalling precies die mensen in hun buurt hebben, die zij en zij alleen erbij wil hebben;

dan blijken deze vrouwen maar zeer, zeer zelden 'adequate pijnbestrijding' nodig te hebben.
Dit gaat over voorwaarden.
Voorwaarden, waaraan, ook in toenemende mate in Nederland de afgelopen 15 jaar, niet wordt voldaan.

Dus vrouwen, als het inderdaad zo is dat 60% van de vrouwen over een jaar of wat bevalt met een ruggenprik -
welk kind hebben we dan precies met welk badwater weggegooid?
Hoe zit dat met 'baas in eigen buik'?"

Dat was een hele serie 'als-en'. Die je zelden of nooit in de media verwoord ziet (behalve in 'reagerende' ingezonden brieven en stukken) - terwijl, hoe zit het met die voorwaarden voor vele vrouwen in Nederland tegenwoordig?? Precies!

Maar nee hoor, we zijn er wel uit. Bevallen doet ondraaglijke pijn en die pijn heeft geen enkele zin (en heb niet de onzalige moed om te beweren dat je dat nooit zo kunt zeggen over pijn..). De vooruitgang helpt ons hierbij - we rijden ook niet meer met paard en wagen door het land tenslotte.

Het houdt me elke dag bezig dat deze banale zienswijze zo 'common sense' is.

Een beetje goed gebekte gynaecoloog mag tegenwoordig op een breed bekeken televisiezender, op geaffecteerde toon zeggen wat hij wil (RTL-nieuws, 4 juni, 19.30u).

Bevallen, dames, het kan 'verrekte pijn doen'. Als een welwillend vader wandelt hij de kraamafdeling op, waar de gelukkige kraamvrouw vanuit haar bed dankbaar naar hem opkijkt. Nederlandse vrouwen hebben de ruggenprik ontdekt. 

Verlos ons van de baringspijn, dokter.

Vrolijk wordt het buitenland aangehaald, waar al veel meer vrouwen met een epiduraal bevielen. En vrolijk wordt voorspeld, dat het percentage in Nederland vast nog veel meer gaat stijgen. We liepen achter in Nederland!

Dat hier iets aan vooraf is gegaan, wordt gemakshalve overgeslagen. En dat is: medicalisering van zwangerschap en bevalling, iets wat we hier in Nederland het langst van alle westerse landen van ons lijf hebben weten te houden.

Onze ‘hoge babysterfte’ leidt, zonder al te veel reflectie, en onder gejuich van medici en media, tot een ferme inhaalslag.

Kennelijk is het vertrouwen in het ‘goede’ van medicalisering dermate groot, dat we het zonder meer voor lief zijn gaan nemen. In het belang van de gezondheid van het kind en ook van de moeder.

Maar goed, die epiduraal in het licht van medicalisering - als je alleen al ziet hoe snel het percentage inleidingen in Nederland stijgt, dan verbaast het me niets dat steeds meer vrouwen een epiduraal nodig hebben. 

Vraag eens aan een vrouw die is ingeleid en die de pijn van de weeën niet kon verdragen, onder welke omstandigheden ze toen verkeerde. Mocht ze van haar bed af? Was er iemand bij haar? Hoe werden de weeën geregistreerd? Mocht ze zelf de pomp lager zetten waar de oxytocine mee werd toegediend als het haar te heftig werd? Kreeg ze überhaupt inspraak in de snelheid waarmee de oxytocine werd opgehoogd? En wat gebeurde er als ze zei dat het 'te snel' ging? Kwam er iemand met een hand op haar buik voelen of die zich nog wel voldoende ontspande tussen de weeën door?

Vind je het gek dat vrouwen die worden ingeleid vaker een epiduraal nodig hebben dan vrouwen die spontaan bevallen? Ik niet!

En vervolgens - hoe zit het met de mensen om haar heen, haar zorgverleners, haar partner, haar familie? Hoe zaten die erbij? Hadden ze haast? Voelden ze angst? Hoe gingen ze om met 'heftige' dingen, wat hebben ze geleerd? Wat was hun kennis van de fysiologie van een baring? Stel dat een vrouw: 'help me alsjeblieft!' roept, wat voor hulp hadden ze dan willen bieden?

En verder. 

Is het waar?

Wat we inmiddels in elk geval weten, is dat wat er precies gebeurt, wat er nou precies zoveel pijn doet, onbegrepen is. En vooral ook dat het fenomeen 'pijn' als geheel en hoe dat beleefd wordt, voor een groot deel onbegrepen is. En wat we óók weten is, dat pijnbeleving zeer subjectief is en vooral ook: beïnvloedbaar. 

En bovendien weten we allang, dat het niet de pijn an sich is die ervoor zorgt dat vrouwen een slechte ervaring overhouden aan een bevalling. Het is niet zo simpel als: als ze geen pijn heeft gehad, is ze tevreden. Verre van zelfs.

(Waar tevredenheid van vrouwen zoal wel door worden bepaald is stof voor een ander stuk - als je daar inmiddels niet door allerlei andere stukken op dit blog zelf over aan het denken bent gezet.)

Ik geloof best dat het aantal vrouwen dat op voorhand met een epiduraal wil bevallen ook stijgt. Maar toch - de manier waarop dit nieuwsbericht het bracht, dat vrouwen hun rechten eindelijk ontdekken in feite - recht op wat precies? - doet grof onrecht aan het feit dat de meeste vrouwen, die bevallen met respect voor de voorwaarden die ik hierboven citeerde, helemaal geen epiduraal hoeven.

Hebben vrouwen dan als het aan mij ligt geen ‘recht’ op een epiduraal? Ja wél, dat hebben ze. En nee, je bent nooit een watje als je bevalt, ook niet met een epiduraal. Die kan soms van onschatbare waarde zijn.

Maar die absurde omkering van de feiten, waarbij bevallen schaamteloos wordt vergeleken met het trekken van een kies of het eruit laten snijden van je blindedarm, die vind ik te zot voor woorden.

En wat het in diepere zin betekent voor de waarde van een spontane bevalling op eigen kracht, de waarde ervan voor het welbevinden van een vrouw, ook vele jaren later nog, en voor haar zelfvertrouwen, en voor al datgene wat nog maar nauwelijks goed en wel onderzocht is - in dat licht vind ik zo’n luchtige reclameboodschap voor de epiduraal een bizarre onderschatting van wat vrouwen kunnen.

En zolang niemand iets durft te zeggen over de manier waarop we tekort schieten in het scheppen van voorwaarden voor een vrouw om zelfstandig haar kind te baren, hoef je bij mij niet aan te komen met de mening dat bevallen nodeloos pijn doet. Dat is kleinerend en dis-empowering.

Ik blijf het zeggen: Vrouwen, wij verdienen beter!

Leven is kiezen

Langzaam lezen vandaag aanbevolen.

"Laat anderen erover klagen dat dit een boze tijd is; ik klaag erover dat ze miserabel is; want ze is zonder hartstocht."

(Sören Kierkegaard)

Leven is kiezen - dat zegt mijn moeder.

Gisteren kreeg ik een boek binnen, besteld via boekwinkeltjes.nl.

Er zijn er nog vele van in omloop - en dat is een hint!

Het boek heet 'The Family of Woman' en is uit 1979. De foto's verderop komen er uit. Huiveringwekkend eerlijke foto's staan er in.

"Barst een knop, pijn welt op.

Alle groei brengt weeën mee."

(bijschrift in 'The Family of Woman')

Als ik stilval met m'n breiwerk - dan komt op: wat een domme waan om te denken dat

de perinatale sterfte tot bijna nul te reduceren valt

en bovenal - dat onze wereld dan een betere wereld is geworden.

Een kind dat doodgaat en de gruwel daarvan - ja, dat lijkt heel logisch dat we 'met elkaar' zeggen: dat moeten we voorkómen. Ik weet maar weinig dingen die pijnlijker waren om te zien dan een moeder die aan het zorgen was voor haar dode baby; dekentje rechtleggen, kleertjes beter aandoen, haartjes weer goed...

Maar als het zwaartepunt ligt bij het streven naar 'alle babies in leven' - wat doen we dan? Waar stoppen we onze tijd in? 

Hebben we, in onze drukte om de dood buiten de deur te houden, dan nog genoeg aandacht voor 'leven'?

'Helpt het?' Maken we dan van de wereld een betere plek, waar allemaal gezonde mensen wonen, met perspectief op een 'productief en gelukkig leven', zoals ik laatst las in een hele griezelige column van Piet Borst (NRC 7-5-11)?

Ik krijg een jas van groene zij.

De naaister vroeg: ben je niet blij?

Ik zei: jawel, maar ik wil hem open.

Ik wil wel de jas, maar niet de knopen.

De naaister zei: mijn lieve kind

luister eens wat je hiervan vindt.

Er was eens een arme vrouw

die niet wist wat ze hebben wou.

Een kindje wel - een wiegje niet.

Een hete traan - zonder verdriet.

Een mooie droom - maar nooit in bed.

Een echte zeeman - zonder pet.

Een warme plek - maar o, geen vuur.

Een huisje wel - maar zonder muur.

Toen had ze niks. Toen werd ze oud.

Toen heeft ze zelf een vlot gebouwd.

Nu dobbert ze al op de zee

en zingt: ho-la-di-jo-di-lee

(Uit: 'Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is' - gedicht van Ienne Biemans)

Ik wil de dood niet buiten de deur willen houden 

want ik kán de dood niet buiten de deur houden

Dat betekent niet: alle ziekte en ellende maar passief en lijdzaam aanvaarden -

maar wél dat ik met passie durf te zeggen: 

'leven' - dat is heel wat anders dan 'niet dood zijn'.

Het is óf/óf. Je kunt het niet op een akkoordje gooien met het leven.

 Voor de honderd en éénde keer

hoor ik het verhaal van haar zonen

zware jongens bij de bevalling

dertien en twaalf pond

en ze had zo graag een meisje gehad

maar ja die éne keer

die doodgeboren helft van een tweeling

dat was een meisje zei de dokter

en weer slikte ze haar tranen weg

hoe lang kan een mens huilen om dat verdriet

ze is van 1890 lees ik in de status

(Yvonne Kolk, Mijn eigen huis, Ambo 1982)

bullshit alarm

Bullshit alarm - een ingebouwde eigenschap die de meeste mensen hebben - als iemand iets zegt waarvan je denkt: wat een flauwekul...dat er dan een bel gaat rinkelen, op zo'n manier dat het verbazend is dat degene die de flauwekul staat te verkondigen dat zelf niet ook hoort.


Hij ging hard af, toen ik een stuk uit de 'concept' Verloskundige Indicatie Lijst (VIL) las. Bladzijde 17:


"Het betrekken van patiënten/cliënten bij een brede richtlijn als de VIL is minder eenvoudig dan bij andere richtlijnen. Zwangerschap is een lichamelijke staat die slechts van tijdelijke aard is, en over het algemeen is dus ook de interesse van de cliënt in zaken die met zwangerschap en baring te maken hebben van tijdelijke aard. Zij voelen zich dus vermoedelijk minder snel geroepen om zich te verenigen in een patiëntenvereniging die de belangen van aanstaande ouders behartigt."


Een paar weken terug liep ik met mijn collega een winkel in. De eigenaar van de winkel kent ons en weet wat wij voor de kost doen. 'Lijkt me een zwaar beroep', zegt ze, 'vroedvrouw'. En hup, daar kwam haar verhaal in het kort, van haar eerste bevalling, dertig jaar geleden. Duurde drie dagen, eindigde in een tangverlossing. En alles nog in haar geheugen als de dag van gisteren. Een ervaring die haar blijvend heeft veranderd.


Ik krijg soms in een week tijd zó veel (diep bedroevende) verhalen te horen over wat vrouwen meemaken tijdens hun bevalling. Een gebeurtenis die weliswaar van tijdelijke aard is, maar die onuitwisbaar in hun geheugen gegrift staat en diep ingrijpt op hun zelfbeeld én op hun functioneren als moeder. En wat dan opvalt, en ik denk dat veel vroedvrouwen dit herkennen, is de gretige behoefte van vrouwen om hier over te praten. In dat licht is het volgens mij niet zozeer jammer dat die focusgroep niet van de grond is gekomen, maar meer een veeg teken.


De mythe 'als de baby er eenmaal is ben je alles vergeten' staat kennelijk nog als een huis - althans, in zorgverlenersland.
Hoe verklaar je anders die twee keer 'dus' in dat citaat - zwangerschap is van tijdelijke aard - 'dus' is de interesse ervoor van tijdelijke aard - 'dus' vrouwen voelen zich niet geroepen om zich hieromtrent te organiseren.


Een lichamelijke staat?
Van tijdelijke aard?
Met tijdelijke interesse?


Hoewel ik groot respect heb voor elke individuele schrijver van deze VIL als persoon, als het om bovenstaande argumentering gaat - 
komaan zeg, wat een onzin!


Dat die focusgroep niet van de grond is gekomen brengt wat mij betreft iets aan het licht - iets dat heel dringend aan het licht moet worden gebracht, namelijk dat vrouwen op dit moment dus geen stem hebben! 
En in plaats van dat wij zorgverleners stellen: zonder de actieve inbreng van cliënten in de ontwikkelingsfase van de VIL (en niet in de commentaarfase) komt er geen nieuwe! - blijkt het voor de voortgang van het programma niet uit te maken.
Dat vind ik erg. Sommige verwijsindicaties in de VIL zijn dermate veel voorkomend dat ze voor heel veel vrouwen heel veel extra interventies betekenen.


Een ander citaat.

"Over the years I have been practising, I have learnt that women need to be able to talk as equals with doctors, to be informed of the choices available to them and encouraged to make up their own minds about becoming pregnant (...). I have realised how important it is for a woman to feel in control of the birth process if she is going to emerge as a confident parent." 

(Wendy Savage, Birth and Power, Pinter&Martin 2011). 

Dit citaat is 25 jaar oud! Uit de herdruk die dit boek is, wordt helder dat de vraag "who controls childbirth?" nog net zo actueel is als toen.  

Hoogste tijd voor een diepgaander analyse van het 'waarom' het niet gelukt is met die focusgroep dan die paar veronderstellingen in 'dus-vorm'!


Hebben we zitten pitten met z'n allen de afgelopen 25 jaar?

opnieuw een (feministische) paradox

Er was eens, rond 1920, een dokter in Amerika, dr.Joseph de Lee. Hij werd beroemd met een artikel dat 'The Prophylactic Forceps Operation' heette. Daar bedoelde hij overigens een bevalling mee, maar dan op de manier zoals hij dat het veiligst achtte. 
Een vrouw ging onder zeil door middel van 'Twilight Sleep' - dat was: door haar morfine en scopolamine te geven. Dat laatste was een middel waar je geheugenverlies van kreeg, waardoor vrouwen zich hun bevalling niet 'hoefden' te herinneren. Vervolgens werd meestal de forceps gehanteerd om de baby geboren te laten worden. 
Je kunt, als je per ongeluk verder wilt lezen over de technieken van dr.de Lee en zijn argumenten om op deze manier bevallingen te 'doen', hier een artikel vinden. De manier waarop hij een bevalling beziet (als pure pathologie namelijk) heeft onze huidige kijk op de zaak diepgaand beïnvloed - een invloed waar we nog lang niet vanaf zijn, maar dat is voor een ander stuk. In elk geval heeft dr.de Lee er zijn steentje aan bijgedragen dat ook wij het nog altijd hebben over een bevalling 'doen'.


Opvallend is, dat het juist de feministes uit die tijd, de 'suffragettes', waren die zeer gecharmeerd waren van deze nieuwe 'technieken'. 
Ze vochten voor het recht op een pijnloze bevalling. En ze kregen wat ze vroegen; jarenlang bevielen zeer veel vrouwen in Amerika met 'Twilight Sleep' en de bijbehorende 'forceps-operation' (in sommige ziekenhuizen was het percentage tangverlossingen 70%!).


Als je je gaat verdiepen in wat 'Twilight Sleep' is, kun je je nauwelijks voorstellen dat dergelijke barbarij door vrouwen zo fel werd begeerd.


Wij Nederlanders hebben ons de laatste jaren hard gemaakt voor het 'recht op pijnbestrijding' tijdens de bevalling. Het aantal vrouwen dat met een ruggenprik bevalt, stijgt dan ook enorm - hoewel we nog lang niet aan de percentages zitten zoals bijvoorbeeld België die heeft.
Juist in hogeropgeleide kringen wordt elke minimale geuite twijfel over het bevrijdende effect van het 'recht' op technische verworvenheden bij een bevalling, bedolven onder een golf van verontwaardiging: alsof je aan basisrechten van de vrouw komt.


Nu niet gaan denken dat ik vind dat we niet veel hebben geleerd van de geschiedenis. Of dat ik denk dat er niet over wordt nagedacht dat het recht op 'vrije keuze' voor een bepaalde behandeling enorm grote gevolgen kan hebben voor andere 'vrijheden', zoals bij 'Twilight Sleep' het geval was.
En ook niet gaan denken dat ik zo'n type vroedvrouw ben die zuinig gaat kijken als vrouwen een epiduraal willen.


Waar ik over wil schrijven gaat niet over het niveau zorgverlener - klant.
Het gaat over - hoe wij als cultuur een bevalling benaderen.
Hoe wij cultureel gezien een vrouwenlijf benaderen.


Worden vrouwen tevredener over hun bevalling als ze een epiduraal krijgen? Niet an sich, dat hangt van meerdere factoren af.
Is het echt waar dat baringspijn te vergelijken is met amputatiepijn?
Dat zal voor sommige vrouwen misschien recht doen aan hun ervaring - maar een baring is op geen enkele manier te vergelijken met een amputatie. In het ene geval brengt een vrouw een kind op de wereld. In het andere geval zet (hopelijk) een chirurg een arm af, maar in deze vergelijking gebeurt dat natuurlijk op het slagveld. We weten nog bijzonder weinig af van pijn, maar wat we wél weten is dat het maken van zo'n vergelijking met amputatiepijn echt kant noch wal raakt.
Is het echt waar dat bevallen een riskante bezigheid is?
Dat kan het vast wel zijn, maar meestal niet.
Die in alle passiviteit wordt 'ondergaan', waar een vrouw als het ware een soort 'slachtoffer' van is?
Dat hoeft beslist niet!
En dat het dus een teken van menselijkheid is van een cultuur, als de vrouwen ruimhartig worden voorzien van 'adequate pijnbestrijding'?
Daar zit nou pas echt de kink in de kabel.
Hier is namelijk echt heel veel evidence over!
Als vrouwen alle ruimte nemen (en: krijgen) om hun bevalling te bezien als een uniek proces, waarbij van tevoren niets 'hoeft' en alles 'mag'; als vrouwen gerespecteerd worden als voor rede vatbare wezens die precies kunnen aangeven wat ze nodig hebben; als vrouwen ab-so-lute privacy gewaarborgd krijgen en domweg met rust gelaten worden tijdens hun bevalling; als vrouwen tijdens hun bevalling precies die mensen in hun buurt hebben, die zij en zij alleen erbij wil hebben;
dan blijken deze vrouwen maar zeer, zeer zelden 'adequate pijnbestrijding' nodig te hebben.
Dit gaat over voorwaarden.
Voorwaarden, waaraan, ook in toenemende mate in Nederland de afgelopen 15 jaar, niet wordt voldaan.


Dus vrouwen, als het inderdaad zo is dat 60% van de vrouwen over een jaar of wat bevalt met een ruggenprik - 
welk kind hebben we dan precies met welk badwater weggegooid?
Hoe zit dat met 'baas in eigen buik'?


Wordt vervolgd.

English version of petition

IMPORTANT: THIS BLOG IS NOT THE PETITION, JUST THE EXPLANATION OF "HOW IT WORKS". 

So, after reading this whole post, go to: http://autonomezwangeren.petities.nl/  and use the following instructions at the end of this page. Pay especially attention to the fact that, when you've signed the petition, you receive a return mail from them to 'activate' your signature!

Text of petition:


The right of autonomous choice for birthing women in the Netherlands

The Dutch government is reducing the right of expecting women to choose the place of birth. 

Therefore, the entitlement of home birth is under threat. 

On the questionable advice of certain medical specialists, Mrs Edith Schippers, the Dutch minister of health has begun a process that reduces the ability of expecting women to make personal choices. 

By claiming that hospitalised birth is ‘safer’ for all women, dubious medical opinion is generating dissatisfaction amongst some women and fear in others.

The autocratic decisions being made by politicians are minimising the freedom and responsibility of individuals to make self-assessments of risk and the choice of home birth.

This petition is intended for the minister of health.

Petition 

• We demand the legal right to self-determination and responsibility for our own bodies and those of our unborn children.

• We do not accept governmental decisions regarding the place of birth based on controversial, medical opinions that can be effectively challenged by scientific evidence.

• We demand that governmental policies and health service organisation be based on  the needs and desires of expecting and birthing women, not the convenience of hospital based professionals.

I,

Place of domicile

Sign the petition "Right to autonomous choice for expecting women.".

                                Yes, my name and place of domicile  may be viewed under the petition.

e-mailadres

Your data will not be handed onto third parties and remain under the management of the Corporation Petitions.nl.

For more information read our Declaration of Privacy

                                            Click to sign

(For privacy details, read below:

Your privacy

Petities.nl only makes use of cookies during your visit to the site, is approachable for everyone and can be visited anonymously. We keep track of the internet addresses visiting the website. This information we only use to improve the website.

As required by law  your personal data are used only for the purpose you provided them for: the recipient of a petition gets a view into the list of signers to be able to check the petition or to get an impression of the supporters. The recipient also is allowed to take up personal contact with you, but in practice the recipient commutes only with the petitioner as spokesman(woman) of all signers.

If you sign anonymously your data disappear (except the time of signing) out of the data base after the petition is closed. If you indicated that you publicly support the petition, you name, place of domicile and title/description  remain in the data base to be viewed on the web. Should you later on no longer wish to have your signature visible on the web you can change that by means if the link in the e-mail you received to confirm your signature. After that it will take at least a week for the search machines to omit your signature from the search results.

When you sent a mail to the webmaster your e-mail is only used for correspondence having to do with your question, complaint or remark. You will not receive any impersonal information (like a newsletter), unless you yourself make a request for a newsletter.

When you sign a petition you will receive always three e-mails from info@petitions.nl:

1. To confirm, within a few minutes until one day after signing.
2. To announce that the petition is going to close and will be handed, weeks or months after you signed.
3. To let you know the result of the petition, within six weeks after the handing over of the petition.

Besides that the petitioner may send news three times about progress of the petition via petitions.nl to those who stated to have no objections to that. You can notify your wish not to receive this by following the link in the first e-mail you received when confirming your signature. Should you no longer have that e-mail, you can retrieve it by signing the petition once more with exact the same e-mail address.)




After reading all this....
Go to 'autonomezwangeren.petities.nl',
sign the petition as explained here and then:
go to your email-'inbox',
open the mail you received from: webmaster@petities.nl
and click on the blue link that says: 
"U kunt uw ondertekening bevestigen door op deze link te klikken"


After that, your signature becomes legitimate on the petition!


Many thanks!!