Over mij

Mijn foto
Ik wil mijn werk graag goed doen. Kwaliteit van zorg toetsen aan het naleven van regels heeft misschien voordelen omdat je dan iets hebt om te 'meten'. Maar in mijn dagelijks werk loop ik in toenemende mate aan tegen het gevaar ervan: dat aan het eind van de rit het enige dat werkelijk telt de belangen van de zorgverlener zelf zijn. En wat is dan nog 'goed doen'? Vragen hierbij en ideeēn hierover genoeg - lees maar.

maandag 21 maart 2011

Château Migraine

"De zwangere en haar partner hebben de mogelijkheid de eigen verantwoordelijkheid te nemen. Zij hebben een keuze om te beslissen over het begeleidingstraject en de plaats van bevallen, voor zover medisch verantwoord." (cursief van mij)

Deze alinea komt uit het nieuwste concept-visiedocument van de NVOG. 


Mijn beroepsorganisatie raadt aan om voorlopig niet te reageren op dit concept. Wat mij betreft mag het nog wat sterker; ik zou willen voorstellen om er niet alleen 'voorlopig' niet op te reageren, maar zelfs helemáál niet. Als de NVOG serieus genomen wil worden als partner om mee te denken over vernieuwingen in de geboortezorg, dan moeten ze met iets beters aankomen dan met dit concept - wát een aanfluiting. En nog slecht onderbouwd ook. Lang leve de academisering!


Bovenstaand citaat heb ik er toch even uitgelicht, omdat het een goed voorbeeld is van waar ik zo over struikel als het gaat over macht. Een golf aan vragen roept het bij me op - schrik niet, je krijgt er hieronder als lezer een flinke plens van over je heen.


Eigen verantwoordelijkheid?
Tot de voordeur dus! Of, zoals hierboven staat: 'mits medisch verantwoord'! 
En om te weten wat dat is, medisch verantwoord, moet je een 'deskundige' zijn. En 'deskundig', wanneer ben je dat? Tsja... 
Dat kleine bijzinnetje zet alles wat ervoor staat toch in een compleet ander licht?


Waar heb ik keuze in als zwangere? In wie mij zorg gaat verlenen? Hoe vaak ik voor controle kom? Wat er gecontroleerd wordt? 
En als ik in een ziekenhuis kom voor een klinische bevalling, waar ligt mijn verantwoordelijkheid dan? Waar mag ik voor kiezen? Voor continu registratie dan wel intermitterend? Of ik bijgestimuleerd word? Of ik mag douchen? Of het infuus in mijn linker- of in mijn rechterarm gaat? Of ik vegetarisch of met vlees te eten krijg? Mits het 'medisch verantwoord' is natuurlijk!


Om terug te komen op m'n laatste stuk over macht - wat als een zwangere een keuze maakt die niet 'medisch verantwoord' is naar het idee van haar zorgverlener? Wat moet een zorgverlener dan doen? Haar onder druk zetten? Haar bang maken? Eén lijn trekken met álle andere zorgverleners, een blok vormen? (dat wordt in datzelfde visiedocument trouwens als oplossing bedacht; zorgverleners door bindenden protocollen verplichten allemaal dezelfde adviezen te geven.) De zwangere buiten de deur zetten? Haar voor de duur van de behandeling ontoerekeningsvatbaar laten verklaren? En als het gevaar het ongeboren kind betreft - het AMK melden? Haar voor de duur van de behandeling uit de ouderlijke macht laten zetten?


Maar wacht even hoor. Zijn we wel zeker van onze zaak? Doen wij zorgverleners echt wat we pretenderen? Houden we de dood buiten de deur? Weten wij wat goed is voor iemand anders? Hebben wij op grond van onze professie het recht om beslissingen te nemen die diep in de privacy van iemand anders ingrijpen?
Op grond van welke argumenten hebben we dat?
En weten we wel zeker dat we hier goed mee doen? Hoeveel problemen veroorzaken onze interventies zelf? En wat voor schade brengen we eigenlijk toe door vrouwen massaal bang te maken? Angst voor complicaties, angst voor risicofactoren op complicaties...
Levert dat een positieve bijdrage aan het welbevinden van een vrouw? Wordt ze daar gelukkiger van?
Bestaat dat eigenlijk wel, dat vrouwen hun ongeboren kind willens en wetens in gevaar brengen? Zou het meestal niet veel complexer zijn dan dat? 


Het is een rookgordijn, deze zogenaamde zorgvernieuwing zoals die voortvloeit uit het rapport 'Een Goed Begin'. Een rookgordijn waar veel achter schuil gaat, dat niet aan de orde lijkt komt in de prachtige teksten die er nu worden gepubliceerd.
Bijvoorbeeld - dat we bang zijn. Al die deskundigen, die ook maar gewoon mensen zijn, die vaak heel wat meer narigheid hebben gezien dan de meeste mensen, terwijl ze maar weinig ondersteuning krijgen om hier mee om te gaan; die hebben last van hun eigen angst. Dus regelen we nog maar eens een testje - 'voor de zekerheid'. Voor wiens zekerheid?


Zou het totaal ontbreken van de eigen regie van vrouwen over hun eigen zorgproces, zoals dat in het huidige systeem het geval is, niet eerder een risicofactor zijn dan dat het vrouwen goed doet? 
Wordt het niet eens tijd om te gaan kijken wat we eigenlijk nog verstaan onder 'autonomie' en wat dat ons waard is? En naar wat er nog meer kan bijdragen aan het welbevinden van vrouwen, behalve de zekerheid dat we er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ze geen risico's loopt? 


Zorgvernieuwing 2011: oude wijn in nieuwe zakken. De fles ziet er mooi uit, maar je krijgt er een enorme kater van....

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen